αποξένωση και αποκοπή

Σε έναν κόσμο σαθρό προσπαθώ για το καλό
οπού πάω οι σύντροφοι με κοιτάν με βλέμμα στραβό
τι συμβαίνει; όλοι νιώθουν χαρούμενοι εδω και ακόμα με νιώθω νεκρό
άρα μάλλον το μόνο σαθρό κομμάτι είμαι εγώ
μυαλό που δεν ανέχεται να  χωρέσει μέσα του τον συμβιβασμό
ψάχνω για δράση μα βρίσκω μπροστά μου την εκμετάλλευση
η νόηση ξεμένει χωρίς εφαρμογή και η αντίληψη γεννά την κατάθλιψη
ψάχνω την αλλαγή και όχι απλά μια κατάληξη
κράτα μακριά μου κάθε "επαναστατική" σου συγκατάβαση
δεν έχω ψυχικές αντοχές και νιώθω πως άλλη μια βλακεία
που θα δω, θα βιώσω ή θα δεχτώ να υποστώ
θα με οδηγήσει στην αυτοκτονία
βρες εσύ μια λύση διπλανέ, εγώ δεν έχω καμία
και αμα είχα δεν θα στην έλεγα
αφου δεν θέλεις να μπεις στον κόπο να βρείς την δική σου
έχω πάψει από καιρό να ελπίζω,
δεν με νοιάζει κανείς που επέλεξε να ζει όπως ζει την ζωή του
κανείς που αποδέχεται την δημιουργία χωρίς την καταστροφή
και την καταστροφή χωρίς την δημιουργία
κανείς που θέλει ήρεμα γηρατειά δίχως πληγές, απλά ασφάλεια και ησυχία
ο πιο αγνός ανθρωπισμός είναι ο μισανθρωπισμός
σας αγαπώ και θέλω να σας εξελίξω και να εξελιχτώ
γι' αυτό και σας μισώ όλους θανάσιμα,
δεν ψάχνω την αποδοχή στον πούτσο μου η κατακραύγη
οποτέ σταματα να μου ζαλιζεις το κεφάλι και πάρε τον πούλο
απόβλητο νιώθω απο καιρό και δεν χρειαζόμουνα κανέναν μαλάκα να μου το πει
μην με δεχτείς χωρίς να με κρίνεις και να κριθείς
δεν δέχομαι κανένα απλά και μόνο για να με δεχτεί
δεν δέχομαι κανέναν απλά και μόνο γιατί έτυχε να είναι λιγότερο μουνί
από τους υπόλοιπους και να εχει μια κάποια διαλεκτική
κανείς δεν διαφέρει και η ενοχή είναι καθολική
στόματα καταναλώνουν χρυσό ενώ δυο στάσεις μετρό παραπέρα
βλέπουν ο ένας τον άλλον σαν τροφή
καθημερινή κοινωνική αποξένωση και αποκοπή
ο βόθρος μεγαλώνει πιο πολύ κάθε στιγμή
που αποδέχεσαι κάθε κατάσταση που σε θέλει σκυλί ή μηχανή για παραγωγή
γιατι νομίζεις ότι αύριο καλύτερη μέρα θα 'ρθεί
όλος ο κόσμος γαμιέται πατόκορφα,
γιατι να είσαι καλύτερος εσύ;

αλλιώς μην...

Αντίσταση;

 Η ποίηση δεν είναι αντίσταση

Δεν είναι η αντίσταση.

Δεν είναι η ποίηση που θα σπάσει τα κεφάλια των νεοναζί.

Ούτε αυτή που θα κατέβει σε πορείες.

Που θα μπει στο κρατητήριο

Και θα νιώσει το τέιζερ στο πετσί της

Που θα έχει πτυσσόμενο καβάτζα μαζί της στην πλατεία και

Που θα κοιτά πίσω της όταν πάει σπίτι το βράδυ.

Δεν θα πάρει η ποίηση τους φασίστες από πίσω

Δεν θα είναι η ποίηση που θα γράψει τις πινακίδες του λίτη.

Δεν βαρά η ποίηση περιφρουρήσεις

Ούτε μπαίνει σε άδεια σπίτια πρώτη.

Η ποίηση για να είναι αντίσταση

Πρέπει να γράφεται πάνω σε πέτρες

Σε λοστούς

Σε παλούκια

Σε αντιασφυξιογόνες

                                Και σε κομμάτια από μάρμαρο.

Πρέπει να τρέχει ματωμένη στους δρόμους

Και να παίρνει τους φασίστες από πίσω.

Να ανοίγει μύτες και να σπάει κεφάλια.

Μάθε να παρατάς το γράψιμο όταν πρέπει

Δεν είναι στο γράψιμο το θέμα.

Γράψε Ακονισμένα.

Με συνείδηση για την τροφή συνείδησης.

Αλλιώς μην γράφεις καθόλου καλύτερα

πέντε λεπτά μετά τον θάνατο. γέννηση πρώτη

Την ώρα του χαμού
Του χαμού, που χάνονται όλα
Σαν να μην τα σκέφτηκε ποτέ ο νους
Σαν να μην τα αγάπησε ποτέ η καρδιά
Την ώρα που χάνονται όλα στους δρόμους
Στέκομαι εγώ

Εγώ.
Το πλήθος με χτυπά στα μάτια
Με σουβλίζει,
Αιματώματα οικογενειακά,
Κραυγή νούμερο εννέα:
                         Οικογενειακών υποθέσεων
Χτυπήματα πυγμάχου, απανωτά
Σαν τα χειρότερα λόγια
Σαν φρεσκοξυρισμένοι νέο-ναζι στην πλατεία
Και εγώ εκεί, το πτυσσόμενο στη τσέπη, το όπλο στη γλώσσα
Δέχομαι
Δεν αντιστέκομαι στο δώρο
Αφού “δεν θα με φτάσετε, όσους κι αν έχετε δίπλα”
Δεν έχω να χάσω σε σας τίποτα
Δεν αμύνομαι.

Ο θόρυβος των κτύπων,
Το αιώνιο ρολόι των βασανισμένων,
Της καμένης σάρκας
                          Της καμένης γης
                                                  Των καμένων παιδιών
Αντηχεί σαν το χτύπημα στην πόρτα
Του άδειου σπιτιού
Των αιώνων.
                        Σαν τον χρόνο
               Το κεφάλι
         Εμένα
Το τίποτα στα όλα, τα όλα στο τίποτα

Τιποτένιος
Ο πιο πλήρης
Εγώ.

Κραυγάζω γεμάτος από τα πάντα
Ο παντοτινός που φεύγει

Στέκομαι στο σταυροδρόμι μου
Και πάω παντού.
Επιλεγώ όλους τους δρόμους
Από εγωισμό
Από τον φόβο, τον φόβο
Σαν το Χριστό επάνω στον σταυρό που έσπασε
Σε τέσσερα δόρατα και γέννησε εχθρούς
Και έγινε αγκάθι
Αγκάθι στο πλευρό του ανθρώπου
Λεπίδα κάτω από το νύχι

Που επέλεξε την ενοχή για την αθωότητα να είναι σαν
Το διδακτικό ύφος των ποιητών που δουλεύουν ως ποιητές
Και χαίρονται
                                Όχι εγώ.

Εγώ είμαι ο σταυρός, το προδομένο σώμα
Η επιλογή
                 Η ενοχή
Των πάντων και του τίποτα
                                     Της βροχής,
                                                         Των σκυλιών,
                                                                                Των ανθρώπων
Η σκουριά στις σκάλες της φυλακής,
                                                      Του σπιτιού μου
                    Η σκουριά στα μάτια του φύλακα

Η ζέστη του πρώτου αίματος
Η ενοχή

Όχι εγώ
Το αιώνιο βουνό της άρνησης
Που ζει όρθια και όρθια πεθαίνει
Και φωνάζει ΟΧΙ την κάθε στιγμή
Και σε σκοτώνει με τα γυμνά της χέρια
Η ενοχή
Η κεφαλή
Η βελόνα
Το καρφί
Οι χαρακιές, οι χαρακιές
Το τέλος, το τέλος, το τέλος.

Τέλος

Δερματολογικό 7 π.μ. Συγκρού

Βιος και πολιτεία
Πολιτισμένοι βάρβαροι διατηρούμε πολιτισμένα
Τον πολιτισμό μας πίνοντας ευγενικά τσάι
Καθισμένοι πάνω στα κεφάλια των αποκεφαλισμένων
Πρώην δούλων μας
Έτσι ζούμε τον έρωτα

Αμεσότητα, σάρκα κόντρα στην σάρκα
Μα εφ’ όσων δεν εκτιμούν την απλότητα οι σύγχρονοι πολιτισμοί
Η πούδρα είναι ακριβή οπότε η σάρκα μένει γυμνή
Και καθώς γυμνές τρίβονται μεταξύ τους
Όλο και αυξάνει η τριβή
Περίεργη κατάσταση όντως

Κρίσιμα ερωτήματα γεννάει το μυαλό μου
Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ απ’ τον θόρυβο
Της αιωνίας πάλης των σαρκών των δραστών-εραστων
Το πιο σημαντικό ποια θα σκιστεί πρώτη για να μας περιλούσει
Με το καυτό αίμα που χαρακτηρίζει τους αμαρτωλούς
Και το αμέσως επόμενο
Αν θα καταφέρω να παραμείνω ξύπνιος μέχρι τότε
Για να προλάβω να ανοίξω εγκαίρως το στόμα μου

Μμμ γευστικά μου αφροδίσια νοσήματα

Πανικός, οι ορμόνες μας αυτοκτονούν
Και μαζί τους οδηγούν και μας στον χαμό
Ότι είναι κερδοφόρο δεν είναι κακό
Και ότι ηδονικό και ηθικό
Άρα καιρός να αποδεχτούμε την φύση μας
Και να αρχίσουμε να σκοτώνουμε ζωές
Αρκεί να καυλώνουμε με αυτό

Βία και πολιτεία
Βιος και πολιτεία, πολιτεία και βιος βίαιος
Και μέσα σ’ αυτόν ψάχνουμε την ουσία
Ή καμία δικαιολογία για να μην λέμε καλημέρα

Μα δεν υπάρχει

x λεπτά πριν απ την έκρηξη

Αναπολώ, κουράστηκα να ζω μόνο με το μυαλό
και το σώμα εγκλωβισμένο και νεκρό
στο δωμάτιο με το κουτί
κάθε τι που θέλει να εκφραστεί
εν τέλει θα εκραγεί ή θα παραμείνει βουβό
γιατί εδώ, δεν έχει χώρο
για κανέναν και για τίποτα
που δεν σου φέρνει χρήματα,
που δεν σε ανάγει σε αφεντικό
και αφού όλοι είναι χαρούμενοι στον καπιταλισμό
μεταπλάθω το εγώ μου στο κακό και εισάγω τον κυνισμό
την ηθική μου ακολουθώ
ψάχνω κάθε μέρα εδώ, να βρω
επικοινωνία με άτομα σαν και μένα, καμένα
να πάρω έναυσμα και γνώση να καώ

χρόνια δύσκολα,
μπόρα από σκέψεις στο κεφάλι σου
και οι άλλοι από πάνω σου
να σε γαμάν ασύστολα
εντάσσουν καθημερινά μυαλά σαθρά
μέσα στο σύστημα
γήπεδο, καφές και πάμε στοίχημα
ο μπάτσος να βαρά αφού οπλίζει το κράτος
το χέρι του κάθε παλικαρά
και ο όχλος να εξυμνεί τον ασφαλίτη-χρυσαυγιτη
ομόφωνα σαν ήρωα

πες μου τι μένει
σε μια κοινωνία γαμημένη
εμπιστοσύνη σε κανέναν, γυρίζουμε
καχύποπτοι και έτοιμοι, υποψιασμένοι
πρέπει να μένουμε σπίτι κλεισμένοι ή οπλισμένοι
προχτές την γειτόνισσα απ τον τέταρτο
για μια σύνταξη και ένα κόσμημα
βρήκαν στο πάτωμα της δολοφονημένη

Η όραση μου θολωμένη, ζωή πνιγμένη
Για το μέλλον πόρτες κλειστές
το πτώμα ακόμα ζει, και ακόμα φωνάζει εντολές
επιβάλει περικοπές σε ανθρώπινες ζωές
για κεφάλαια πατάει κεφαλές,
μικρές και φτωχές αλλά πολλές
θέλει ότι θέλει να το θες
και όσο συμβιβάζεσαι το πτώμα μεγαλώνει
και αποκτάει κορυφές

πτώμα οι ομάδες και πτώμα τα κινήματα
πτώματα αυτοί που δίνουν διαταγές
και αυτοί που εκτελούν σκυφτοί θελήματα
πτώματα σε σχολεία σε εταιρίες, καταλήψεις
και πτώματα σε τμήματα, ανά τμήματα
μέσα σε κεφαλιά ζει το πτώμα
ακόμα ζούμε σαπίζοντας
της σήψη μας ελέγχει το κόμμα

που είναι ο θεός μου;
κείτεται στο πάτωμα νεκρός
αφού και αυτός ήταν εχθρός μου
πήρα σε μια στιγμή λεπίδα με αποστολή
την κοινωνική αποκοπή
ήταν επώδυνη μα υποχρεωτική
τώρα νιώθω το κρύο ξύπνιος μέσα στο κελί,
βλέπω τα πάντα
δύο λέξεις με λογική μέσα στην υστερία σας
για να σιωπήσουν τα πάντα
μη με ενοχλείς διπλανέ, κάνε στην μπάντα
κουβαλώ εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στο κεφάλι μου
και έναν εγκέφαλο στην τσάντα

μετρώ λεπτά πριν απ την έκρηξη
μετρώ λεπτά πριν απ την έκφραση
και σβήνουν τα πάντα

το κύμα

Κουβαλώ κόμπλεξ, απρόσαρμοστος στο κόσμο σου .
γίνατε πόρνες, περαστικοί δίχως ψυχή
γιαυτό μην μου μιλάς και παίξε σωστά τον ρόλο σου
αρχιδια
γίνομαι πιο κρύος όσο οι άλλοι γίνονται τα επόμενα,
ανηθικα, νέο-φιλελεύθερα  αρχιδια
σήψη, παντού σκουπίδια
όλο λέμε θα ξεφύγουμε μα μένουμε στα ίδια
καίμε τα κεφαλιά μας
δεν βλέπουμε μποστα μα βλέπουμε τα χάλια μας
και από φλόγες μένουμε μονάχα αποκαϊδια

ακίνδυνο με θέλαν
ακίνδυνοι με μάθαιναν
με μεγάλωναν ακίνδυνα, ακίνδυνα και άνετα
όλοι τους αργοπεθαίναν
με πλαθαν έναν,  ίδιο τους καθ' εικόνα και ομοίωση
μα πήγε αλλού το θέμα
επικίνδυνα δέχτηκα το ψέμα σας
και αντέδρασα στην ίωση

τώρα καμία δικαιολογία και καμία σύμβαση
όσοι ψημενοι κοφτε τα κουμπιά,
ελάτε να ετοιμάσουμε παρέα την επίθεση
δεν είναι λόγια  θέλει συνέπεια και επίγνωση
σκέψη κρίση κι άποψη
δράση και αντίδραση
δράση και αντίδραση
επίθεση

και αν δείλιαζεις κανε πίσω
δεν εχω χρόνο να σπατάλησω κάπως πρέπει να ενεργήσω
βαρέθηκα να προσπαθώ να σας το εξηγήσω
βαρέθηκα να προσπαθώ λειτουργικούς να σας κρατήσω
επόμενη φορά δεν θα μιλήσω,
αν επιμένετε και κοιμήσμενοι μένετε
χαράματα ουρλιάζοντας βίαια θα ξυπνήσω
θα σας ενοχλήσω, θα ταρακουνήσω
όσοι είναι αδύνατοι θα ενοχληθούν
οι άλλοι θα με εξελίξουνε και θα τους εξελίξω

έτσι ζω,
φοβάμαι αρκετά τον κόσμο
για να μπορώ με αυτόν να συγκρούστω
ορκίστηκα ξανά καμία αλυσίδα στο λαιμό να μην δεχτώ
δίχως βόλεψη ,καθαρός, έως ότου να πνιγω
άσε με να παραμίλω
εσυ φοβισμένε δήλωσε το χριστιανός
και κλεισε το γαμιδι σου, άντε τραβά στο καλό 

Βρήκα τον δρόμο μου
Έχασα το νου μου και βρωμίσα το στόμα μου
βραδιά ακόμα μόνος μου εξυμνώ το bellum romanum
περιμένω το κύμα
να πνίξει αυτούς που θέλανε την νύχτα
για εκδίκηση εχω πείνα
οσό κι αν σφιγγεί ο κλοιός με κάθε μήνα
περιμενώ το κύμα

να πέσουνε κεφάλια στην αθήνα

αυτοκριτικη

Έξυπνα και δημιουργικά παιδιά
γεμίζουμε με ψυχολογικά τα ιστολογία μας
στην γωνία μας
ο καθένας πάλι μόνος του
με κλειστό το στόμα του να ζούμε τα δικά μας
ακόμα δεν βρήκα λύση
ούτε κι ώθηση αφού όλοι είχαν δουλειά
όταν κάποιος έπρεπε κάπου να βοηθήσει
και μην ρωτήσεις αν ήσουν εσύ αυτός
αν με είχες νιώσει θα σουν φίλος
και όχι απλά γνωστός

μένω ψυχρός και αδιάφορος στους δίπλα
ανθρωπόμορφα, όμορφα, πρόσωπα χαμόγελα
που κρύβουν από πίσω  την ασχήμια
την αρρώστια, το ψέμα, την βρώμα
αμόλυντος μένω από μόλυνση γαμιόλιδες ακόμα
δε μιλάω πολύ γιατί έχω μεγάλο στόμα
γιατί αν καταφέρω την σκέψη να φέρω
στη επιφάνεια
έτσι ακριβώς όπως με γαμάει τόσα βραδιά
στην αφάνεια
θα κάψει τα μυαλά σας σαν βγούνε
απ την αδράνεια

ζιζάνια, κεφαλιά άχρηστα
βρίσκετε λάθη σε ότι και να κάνω
δεν ζω ευχάριστα 
κάνω ότι κάνω για πάω παραπάνω
να γνωρίσω μια καλύτερη πλευρά μου
να ξεκάνω την παλιά μου
έτσι πάει, έτσι κυλάει
πάλι χαμόγελο πάνω στην μάσκα
νέα μέρα στην πόλη μας ξεκινάει

τάσεις.

Σιγά-σιγά πεθαίνεις
Σου λέω ζήσε και μου λες δεν προλαβαίνεις
Άσε τις δικαιολογίες δεν με νοιάζουν ρε δεν το καταλαβαίνεις
Δεν πιστεύω στον θεό σου, δεν περιμένω λύσεις
Ουρλιάζω όσο αρνείσαι να σκεφτείς πριν να μιλήσεις
Κι αν νομίζεις ότι πέφτω πάλι έξω
Εσύ θυμήσου έπαψες, εγώ από την άλλη δεν φοβήθηκα να μπλέξω

Έχω τάσεις,
Τις σκέψεις που με πνίγουνε να τις κάνω προτάσεις
Γαμώ τις πολιτικές σου παρατάξεις τώρα έλα να με σπάσεις
Μιλώ όταν έχω βάσεις
Κάνε και συ το ίδιο να πάμε μπροστά
Αλλιώς καλύτερα κοιτά να σκάσεις

Λαβε θέσεις άμυνας και κράτα αποστάσεις
Αφήνομαι στην μάχη για το αύριο
Ενώ εσύ κρατιέσαι πίσω γιατί και καλά,
Έχεις πολλά καλά να χάσεις

Όλα είναι μάταια ˙
Έτσι όπως πας τίποτα δεν θ’ αλλάξεις.
Κανένα στόχο δεν θα φτάσεις.
Γιατί δεν θέλει μόνο λέγειν  μου μάθαν θέλει και πράξεις

Θέλει να πιάσεις
Τον κακό σου εαυτό, στην λάσπη να τον πετάξεις
Να τον πατάξεις και να τον διδάξεις
Να τον αναπλάσεις
Να διαβάσεις, να γνωρίσεις
ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ

Κρίνε για να κριθείς
Προσπάθησε όσο μπορείς
Τον υπεράνθρωπο να φτιάξεις.
Έτσι θα αλλάξεις.

Εσύ διαλέγεις

νευρα #2

Γύρω μου φάτσες αστείες
Στα δεκαεπτά όλα σκατά
Και οι σκέψεις περί ηθικής και ύπαρξης του είδους
Φέρνουνε ημικρανίες
Αδιέξοδα, σκαλώματα και φρίκη
Κλεισμένος μες το σπίτι
Όπου πάντα πάρων αυτοί οι φίλοι
Κολλητοί, ηλεκτρονικοί κάπως ύποπτοι και πλαστικοί
Μα όμως πάντα χαμογελαστοί
Τηλεοπτικοί εγκληματίες να πλασάρουν αηδίες
Και στην πιάτσα πρόβατα που φοράν φαρδιά
Να εκπροσωπούν κάποιες πλατείες

Αξίες, δεν έχω τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι
Πόσο ακόμα να σας βλέπω θα αντέχω
Δεν συμμετέχω σε γιορτές και λες
Πως δε ζω τίποτα για να έχω
Αύριο να θυμάμαι
Εγώ όμως να ξέρεις δεν ταυτίζω το ζω με το κοιμάμαι

Είναι ακόμα μυαλά γεμάτα επανάσταση σκέψη και βρώμα
Εκεί που άλλοι δεν έχουνε τίποτα στην κούτρα να σκεφτούνε
Και πέφτουνε σε κόμμα, ακόμα
Αποκομμένος από το κάθε σώμα
Μέχρι να μπεις στο χώμα
Μ’ ένα χάος στόμα σαν κανένας
Θα ουρλιάζω το τίποτα ακόμα

βελονες

Κυνηγημένοι από τις σκέψεις μας
Ψάχνουμε καταφύγια στις σαχλές στιγμές
Τις σαχλής πραγματικότητας μας
Και εναποθέτουμε όσο πραγματικό εαυτό μας έμεινε
Σε κακογραμμένους στίχους.

Είναι οι ιδέες, οι ιδέες μας,
Αυτές που θα σφάξουν κάθε στρατηγό
Θα καταστρέψουν κάθε όπλο και στρατό
Για να αφανίσουν αυτές τον κόσμο πρώτες.

Αν δε το κάνω εγώ,
Τότε θα το κάνει κάποιος άλλος
Όποτε είστε χαμένοι από χέρι.
Όποτε  αρχίστε να κλαίτε ή να βελτιώνεστε.

Δεν είμαστε τίποτα παρά μόνο σωματίδια ύλης
Που ψάχνουν την ουσία μέσα στην σκόνη
Μέχρι να γίνουν σκόνη ή στάχτες
Από τον παλιό τους εαυτό.

Δεν είμαστε τίποτα, είμαστε όμως μόνοι.
Μόνοι, εμείς και η μοναξιά μας.
Τουλάχιστον οι μοναξιές δεν είναι πολλές
Γιατί αν ήταν πολλές μπορεί να έμοιαζαν με τους φίλους μας
Και να νομίζαμε εσφαλμένα ότι η φιλία είναι τόσο χάλια.

Δεν είμαι ματαιόδοξος, ούτε καταθλιπτικός
Εσείς είστε ονειροπόλοι
Και δεν αξίζει να είσαι ονειροπόλος
Αν υπακούς στο ξυπνητήρι που βρίσκεται μες στο κεφάλι σου

Δεν είσαι εσύ, εσύ
Και εμείς οι άλλοι
Ο καθένας εσύ είσαι εσύ
Και μαζί όλοι οι άλλοι σου

Πολύπλευρες προσωπικότητες
Με λαβύρινθους για μυαλά
Και σκηνές θεάτρου για πρόσωπα
Λένε καλημέρες σε άλλο τόσο αγνώστους περαστικούς
της ζωής τους.
Και μετά υποτίθεται ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.

Θα είμαστε τυχεροί αν μπορέσουμε να αφαιρέσουμε
Το προσωπείο και να αντικρύσουμε τον καθρέπτη
Χωρίς να πεθάνουμε μέσα σε εμέτους αηδίας.
Αυτοί είμαστε λοιπόν, βελόνες.

Βελόνες, φτιαγμένες ανορθόδοξα
Με αμβλέα άκρα
Και ακονισμένες κεφάλες.



Δεν το ζούμε στο δρόμο
Αλλά προσέξτε που πατάτε από δω και περά.
Και ξέρεις ε,
Κοίτα οι σόλες σου να είναι σκληρές
Και τα κορδόνια σου δεμένα σφιχτά
Γιατί αν φας τα μούτρα σου
Θα πονέσεις περισσότερο.

Μα ακόμα κι αν δεν πέσεις,
Ακόμα κι αν δεν τρυπηθείς
Εμείς και πάλι θα σε ενοχλούμε σιχαμένε
Γιατί σε αναγκάσαμε να έχεις σκληρές σόλες
Και οι σκληρές σόλες δημιουργούν κάλλους.

Μπου! Χαχα.

massive shit

The boxes are grey, the classes are pretty
The children are young, the girls are beautiful
We have pencils
The teachers have houses; the pictures are on the walls
The boys are at schools, the mothers have babies
The pianos are old, and yet
We have pencils

The countries are still murderers, the cops ‘re still problematic
Our minds are still breathing, but also dying slowly at some attic alongside with old furniture and score eaten closure
Businesses still running and innocent blood still flowing
Books’ still being burned but thanks god we have TV’s
If someday my cell phone breaks down I’ll lose a hundred of friends or so
Then I’ll buy three new ones and become more socialized than ever
I’ll be complete when I’ll be able to think about the world and feel happy
Given that I’m not on drugs trippin at the time
When the war is over peace protesters will fund a new one so they can protest once more
The sky is blue when it’s not white from the napalm bombs
They said that flowers give hope, but there is no flowers left at Syria no more
The pianos are still old and forgotten and art still don’t cost shit
Money’re red, still painting the American flag
Every war a white star

My hands still workin but my arms are broken
Che’s still a t-shirt logo
My hands still workin but my arms are broken
Cause art cost a fuckin fortune if you don’t know what art is
My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs, I have a pencil to write me down

The boxes are grey, but their screens are colorful
The classes are pretty, as long as students have shit in their heads
The children are young, still they have psychological problems
The girls are beautiful, and already preparing to become sluts
We still have pencils
The teachers have homes, with no libraries in them
The pictures are hangin’ on the wall, hanged by the dead memories
The boys are at schools, doing prison life seminars
The mothers have babies, which have cancer scribbled on their fates
The pianos are old but their music still has a revolutionary tone in it

My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs a shit or two, we have our pencils
To write us down.

ακυρηλες στην αρχη κατι σαν ασκηση αγγλικων (μπορει και λαθος) που βρηκα σε τετραδιο του αδερφου μου. εκατσα και εγραψα και αλλες ακυρηλες και βγηκαν στιχοι. ελα ρε

σκάκι

 αρκετα παλιο/παιδικο κουπλε. με ποιημα μιαζει πιο πολυ.
 (μου βγαινει λοουμπαπικα οταν το λεω γι' αυτο)
εμπνευσμενο απο την ταινια μικρου μηκους "The Chess Game " που βρηκα στο μπλογκ του μιασμα.
αυτα .


Και να, άλλη μια μέρα
Παραταγμένοι σε σειρά πάλι επάνω στη σκακιέρα
Περιμένοντας, να αρχίσει η μάχη
Για να πέσουμε νεκροί για κάποιον λαμπερό στρατάρχη

Αποστολή κάθε πολεμιστή
Με το σπαθί και τη λεπίδα του να φέρει νίκη λαμπερή
Μόνο που αγνοεί τη μοίρα τη πικρή,
δε ξέρει ότι το αντίτιμο είναι η ίδια του η ζωή

αυλικοί και βασιλιάδες να κοιτάν από ψηλά
τον στρατό από ανθρωπάκια να πεθαίνουν σιωπηλά
και όσο πιο πολλοί λυγίζουν, πέφτουνε και σπάνε
τόσο πιο πολύ αυτοί χαίρονται, χειροκροτάνε

περνά η ώρα και χειροτερεύει η κραιπάλη,
στο τέλος κάνεις δεν νίκησε και πάλι
μα η στρατιά γυρνάει στο στρατόπεδο πιστή
για σήμερα τέλος και αύριο και πάλι από την αρχή

και όσο οι κουρασμένοι στρατιώτες δένουν τις πληγές
ο στρατάρχης παθιασμένα όλο ξεφωνίζει εντολές
από τις σειρήνες ακούγονται ύμνοι και εμβατήρια
Και επιζώντες από κάτω
να δίνουν ο ένας στον άλλον θερμά συγχαρητήρια


και έτσι πέφτουνε για ύπνο ευτυχισμένοι
δεν νιώθουνε νεκροί, δεν νιώθουνε χαμένοι
ελπίζουν ότι αύριο θα είναι οι νικητές της μάχης
με τις στρατηγικές για όπλο που απόψε ετοιμάζει ο στρατάρχης

όλα σιωπηλά μα βόμβες ακούγονται να πέφτουν που και που
κάπου αραιά
και όσο στις σκηνές η πείνα και το κρύο τρώει στεγνά τα σωθικά
οι βασιλιάδες κοιμούνται στα δωμάτια τους τα ζεστά

ονειρεύονται μεγάλους θρόνους
να είναι ακόμα πιο πολλών αφεντικά
και για φόντο στη δουλειά ένα πεδίο μάχης
σπαρμένο με κορμιά, δε πειράζει, δε τους αφορά

όσο κυλά η νύχτα στο στρατόπεδο είναι όλα εντάξει
μόνο που σε μια σκηνή μια ομάδα στα κρυφά κάτι ετοιμάζει
μπούχτισαν από την πάλη πέντε στρατιώτες βαρεθήκαν
και τα κεφάλια των αρχόντων μια νυχτιά να βγουν να πάρουν είπαν

και έτσι, πριν της καινούργιας μάχης την αρχή, κάποια αυγή
ξεσηκώνουν τα πιόνια
κάνουν καθένα από αυτά τους αφέντες να απαρνηθεί
επαναστατούν και σκοτώνουν τον στρατάρχη
οι πέντε λιποτάκτες κερδίσανε τη μάχη


ο υπόλοιπος λαός τους έχει κάνει ήρωες
και αυτοί τώρα περήφανοι ορθώνονται, γελάνε
δεν κατάλαβε όμως κάνεις πως σαν νέοι βασιλιάδες
μάχη από αύριο καινούργια ξεκινάνε



για άλλη μια φορά
για άλλη μια μέρα
παίρνουμε τις θέσεις μας
επάνω στην σκακιέρα

θα σκοτώσουμε πολλούς
και θα πέσουμε νεκροί
μόνο και μόνο
κάποιος βασιλιάς για να χαρεί

για άλλη μια φορά
για άλλη μια μέρα
παίρνουμε τις θέσεις μας
επάνω στην σκακιέρα

θα σκοτώσουμε πολλούς
και θα πέσουμε νεκροί
για να είμαστε ελεύθεροι πραγματικά
η σκακιέρα ˙ πρέπει να καταστραφεί.

κουπλε νο2

Δεν κάνω χιπ χοπ
Τουλάχιστον όχι τόσο καλά όσο θα ήθελα
Βλέπεις, δεν γράφω τραγούδια
Απλά κολλάω μεταξύ τους φράσεις
Και ελπίζω κάποια να σε κάνει να σκεφτείς.
Αυτό που ακούς είναι σκέψεις σκιαγραφημένες
Και πεταμένες πρόχειρα
Πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο.
Η μούσα της αποτυχημένης ποίησης ασελγεί ασταμάτητα μες το κεφάλι μου,
Καίγοντας μου τα εγκεφαλικά κύτταρα,
Τόσο που νιώθω βιασμένος.
Λες και φταίω εγώ που δεν ακούγετε.
Οι καθημερινές  συναναστροφές μου κατέληξαν όλες σε
Ένα αίσθημα ανίας και απογοήτευσης
Τόσο που γίναν απλά καθημερινές.
Σταμάτησα να παλεύω για το μέλλον μου εφόσον έτσι σκότωνα το παρόν μου.
Έξαλλου όλα είναι μάταια και τίποτα δεν αξίζει.
Και εγώ το ίδιο μάλλον.
Δεν είμαι άνθρωπος, είμαι μια κινούμενη ιδέα με σάρκα και οστά
Στα πρόθυρα της κοινωνικής σχιζοφρένειας
Που καταπονείται ακόμη από τους πόνους της γεννάς της.
Δεν είμαι κανένας, είμαι Ο ΚΑΝΕΝΑΣ
Ένα απλό νούμερο που σιχάθηκε το σύνολο τιμών του
και αποστάτησε από το πεδίο ορισμού
παρέα με τα υπόλοιπα απόκληρα μηδενικά.
Ένα τίποτα που όμως δεν μπόρεσε να αποχωριστεί το «κάτι» της ύπαρξης του.
Χαμένοι σε περιορισμούς. Φυλακή μας το σύμπαν και τα μυαλά μας.
Δεν μετανιώνω.


Όσο η επανάσταση συζητιέται δεν θα γίνει ποτέ πράξη
Και όσο η τηλεόραση παραμένει στο σπίτι,
Ο κόσμος θα παραμένει ακόμη ανίκανος να ξεχωρίσει το τι είναι πραγματικά επικίνδυνο.
Έμαθα πως για να κυριαρχήσεις τον κόσμο δεν χρειάζεσαι βόμβες
Πρέπει απλά να κάψεις τις βιβλιοθήκες
Και όποιον φιλοξένει μια τέτοια σπίτι του.
Η μέθοδος είναι δοκιμασμένη και η επιτυχία εγγυημένη.
Αν δε με πιστεύεις ρωτά τον διπλανό σου ποιος είναι ο Έρικ Μπλαίαρ.
Πάω στοίχημα πως ΔΕΝ ΘΑ’ ΧΕΙ ΙΔΕΑ

κουπλε νο1

Πρόβλημα είναι το να μην έχεις προβλήματα
Γιατί το να μην έχεις προβλήματα πάει να πει
ότι και εσύ έχεις κάνει κάτι.
Δεν υπάρχουν αθώοι και δεν θα υπάρξουν ποτέ,
Όσο κάποιοι πεινάνε ενώ τα σουπερμάρκετ αναπτύσσονται οικονομικώς
Χάρις στους πελάτες τους.
Δεν είμαστε τα πιόνια, είμαστε η σκακιέρα στο παιχνίδι τους
Αφού τα πιόνια μπορούν να αντικατασταθούν ή να γίνουν βασίλισσες
Ενώ αν τους απαρνηθούμε εμείς δεν θα χουν που να πατήσουν.
Πόσο μάλλον που να ασκήσουν την εξουσία τους.
Έξαλλου δεν νιώθεις να σε πατάνε?
Κοιτώ τόσα χρόνια όλους αυτούς που μιλάνε για την επανάσταση
Και παραξενεύομαι.
Υποτίθεται πως αν πιστεύεις και παλεύεις για κάτι,
Θα πρέπει να το κάνεις πράξη και όχι να μιλάς γι’ αυτό.
Αν προτιμάς να μιλάς, τουλάχιστον ύψωσε την φωνή σου
Γιατί βαρέθηκα να ακούω επαναστατικούς ψιθύρους.
Τα μόνα που έχουν δικαίωμα να ψιθυρίζουν την επανάσταση
Είναι τα βιβλία.
Αν διαφωνείς,  προσπάθησε να γράψεις κάτι που να φωνάζει.
Δεν είμαι ποιητής, οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία στο χαρτί
Και όταν βγαίνουν, βγαίνουν από μόνες τους.
Η κινητήρια δύναμη των πάντων είναι η αγάπη,
Η αγάπη για χρήμα πιο συγκεκριμένα.
Και όταν αυτό μας γαμάει, αυτό θεωρείται έρωτας.
Χαχ, όλοι παραπονιούνται συνεχώς ότι δεν αγαπάμε αρκετά,
Αλλά εγώ έχω μπουχτίσει.
Αν μας λέγανε πως με το να περπατάμε με τα χέρια
Θα βγάζαμε χρήματα, πάω στοίχημα ότι τα πόδια μας θα είχαν ατροφήσει
Εδώ και καιρό από την αχρηστία
Και οι πραγματικοί επαναστάτες θα είχαν ψοφήσει προ πολλού
Αφού θα χαν μείνει απένταροι.
Λένε πως όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος
Μα, πλέον νομίζω πως η φράση θα πρέπει να λέει
Όπου πέσει λόγος θα πίπτει ράβδος, γι αυτό συστήνω να σκάσετε.
Ένα ποίημα ποτέ δεν τελειώνει παρά μόνο εγκαταλείπεται
Και εγώ παρατάω αυτό εδώ τώρα γιατί τα γκλόμπς πονάνε,
Και  εγώ έχω πολλά ακόμη να γράψω πριν πεθάνω.
Καληνύχτα.

Πςςςς...

Με πιάνω να μιλάω μόνος μου μα όχι σε μένα. Ενδιαφέρων , πάντως θεός δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως το ίντερνετ και διάφορα προγράμματα που καταπολεμούν τη μοναξιά.

Δεν έχω πρόβλημα στα μάτια αλλά δεν βλέπω και πολύ καλά μάλλον γιατί κάθε φορά που σχολιάζω κάτι που μας δείχνουν οι άλλοι με κοιτούν περίεργα.

Στην πρώτη εικοσαετία της ζωής μου οι ιδέες μου είναι ήδη για σκότωμα, και ήδη πολλοί περιμένουν πως και πώς να τις δουν να πεθαίνουν. Άλλοι μου προτείνουν να τις νοθεύσω μα δεν μπορώ˙

Γουστάρω την μέθη , τις ολιγάριθμες παρέες.

Πςςςς ποίηση.

Ειρμοί.

Σαπίλα

Ο κόσμος σου είναι σάπιος. Και ο δικός μου είναι σάπιος επίσης. Το θέμα είναι ότι αντί του να προσπαθούμε να ξεπεράσουμε την αρρώστια και να μείνουμε ζωντανοί κοιτάμε να σαπίσουμε όμορφα.

Απ’ όταν γεννιόμαστε αρχίζει η διεργασία του θανάτου μας, ΑΡΓΟΠΑΙΘΕΝΟΥΜΕ, απλά το χαροπάλεμα μας διαρκεί περισσότερο και δεν παρατηρείται εύκολα γιατί το καλύπτουν το άγχος να βρεις μια δουλειά, να πάρεις προαγωγή και ύστερα σύνταξη. Σε άλλους τον καλύπτουν τα ποιήματα και τα βιβλία που προάγουν την σκέψη. Άλλοι πάλι προτιμούν να αγοράζουν επώνυμα σάβανα και να πηγαίνουν σε μεταμεσονύκτια ομαδικά ξεσαλώματα. Δεν γαμιέται, στην τελική δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να πεθάνει με τον τρόπο που του αρέσει. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΨΟΦΟ λοιπόν.

Ώρες, ώρες αναρωτιέμαι σε τι εχω φταίξει και μπορώ να σκέπτομαι. Είναι επώδυνο. Ζηλεύω τους ηλιθίους γιατί  αισθάνονται χαρούμενοι εκ' του φυσικού τους ενώ εγώ χρειάζομαι μπύρες. Και οι μπύρες κοστίζουν.

Αφού είμαστε εύθραυστοι πέφτω με δύναμη στο πάτωμα και σπάω σε χίλια κομμάτια τα ανιαρά καλοκαιριάτικα βράδια για να μαζέψουν τα θρύψαλα μου ήσυχα οι σκουπιδιάρηδες των έξι προ μεσημβρίας. Κομμάτι προς κομμάτι, έτσι ώστε να μη με δουν οι παρομοίως εύθραυστοι συνάνθρωποι μου και τους χαλάσει η μέρα. Έστω και για ένα δεκάλεπτο. Έστω και για μόνο μια στιγμή ακόμη.

Κράτα με όσο με νιώθεις μα άφησε με όταν σταματήσω να σε πληρώνω. Ο σκοπός δεν είναι η γνώση αλλά η συνειδητοποιημένη άποψη για μια πληθώρα πραγμάτων και τα παιδιά μας το ξέρουν καλά αυτό. Εκτός απ τις φορές που βλέπουν τηλεόραση.

Μένω στάσιμος σε αυτά που όλοι γύρω μεταλλάσσονται και μεταλλάσσομαι σε αυτά που οι άλλοι φοβούνται.

 Μπορεί η κοινωνικότητα να είναι προσόν αλλά η αντικοινωνικότητα λόγω αηδίας για τις περιορισμένες αντιλήψεις των άλλων είναι ευλογία.

Κράτα με όσο με νιώθεις με πέταξε με όταν στ6αματησω να σε πληρώνω. Βασικά πέταξε με όταν σταματήσω να πληρώνω γενικότερα, γιατί βλέπεις, αν δεν πληρώνω κάποιον τότε δεν θα αγοράζω κάτι και θα είμαι μάλλον πολύ ανίκανος και άχρηστος και οι ανίκανοι και οι άχρηστοι είναι για τα σκουπίδια.

Και τα ποιήματα τους το ίδιο μάλλον.
...

Σαπίλα.

ΝΕΥΡΑ

Σε μισώ
Οπότε μίσησε με
Γιατί η σκέτη αδράνεια με κάνει να βαριέμαι
Δεν καταλήγω κάπου όπως πάντα και χαλιέμαι
Όταν σκέψεις αδιέξοδα
Τον εγκέφαλο μου καίνε
Ερωτήματα –γόρδιοι δεσμοί,
Που, πως, ποτέ και γιατί
προσπάθεια κουραστική
Καμία φορά κάτι πάει να ειπωθεί
Πάνω σε κάποιο χαρτί
Αλλά το τρώει η σιωπή
Αφού οι πιο πολλοί από εσάς για τα λεγόμενα τους
Είσαστε ή βλάκες ή κουφοί.
Νέα μέρα, με φόντο και πάλι το κουτί
Και για συμπλήρωμα μια σάπια μουσική
να βγαίνει από την τιβί
σιωπή! σιωπή!
πάλι αναλώνομαι σε τοίχους,
μιλώ σε λίγους
άμα δεν είχα εχθρούς δεν θα 'χα  φίλους
γι’ αυτό επιλεγώ πόλεμο να κάνω με εκείνους
παιδί του κτήνους σε αιώνια αυτό-εξορια
γαμιέται η απληστία και όσοι χλευάζουν τα βιβλία
 ένα δυο τρία,
αυτό-οργάνωση, γνώση και ατομιστική αναρχία

μέχρι την αταξική μας κοινωνία θα κάνουμε φασαρία.

Ζωντανός ψόφος.

Και πάλι στη θέση μου.
Αναμένοντας,  παίρνω βαθιές ανάσες για να αποφύγω να σκέπτομαι
κοιτώ τον φωτισμό να αλλάζει εντάσεις
ενώ οι υπόλοιποι θεατές σαπίζουν ήρεμοι περιμένοντας στις κόκκινες καρέκλες τους
από τα ηχεία βγαίνουν κραυγές, φανταχτερά εμβατήρια
που εξυμνούν ότι μισώ
η ατμόσφαιρα είναι τέλεια για το όργιο που επακολουθεί.
Παρακαλείτο ησυχία! Ξάφνου φωνές.
Οι κουρτίνες ανοίγουν και
οι διπλανοί μου αρχίζουν να στριφογυρίζουν ανυπόμονα στις θέσεις τους
λογικά πρέπει και γω να κάνω το ίδιο
κάποιος πέταξε την πρώτη βλασφημία από τα πίσω καθίσματα
τώρα θα αρχίζουν να φωνάζουν
ποτέ δεν μου άρεσε να πηγαίνω σε γιορτές
τώρα έρχονται αυτές σε μένα
και οι συμμετέχοντες με τραβάνε στο χορό
κοίτα, κοίτα διπλανέ , χορεύω
κοίτα, μισώ και γω αυτούς που μισείς
μισώ και γω αυτούς που μας είπαν να μισούμε
αυτό πάει να πει ότι είμαστε φίλοι ;
αφού είμαστε φίλοι θα σου πω πως ποτέ δεν μου άρεσαν οι γιορτές
οι χορηγοί, οι διοργανωτές και οι πρωταγωνιστές
αλλά μην τους το πεις εντάξει; γιατί τα γκλόμπ πονάνε βλέπεις
κοίτα διπλανέ κοίτα χορεύω
είμαι εχθρός τους δεν είμαι εχθρός σου
μην με φοβάσαι ποτέ δεν θα σε έβλαπτα, θα ήταν ανούσιο άλλωστε
αν δεν μπορώ να στο πω κατάμουτρα
μπερδεύω τα βήματα μου και πέφτω
οι διπλανοί συνεχίζουν να χορεύουν και να ξελαρυγγιάζονται
ακλόνητοι ,ενώ με καταπατάνε,
για να γίνουν ένα με τους μπροστινούς τους
οι όποιοι θα γίνουν ένα με τους μπροστινούς τους και ούτε καθ’ εξής
δεν φωνάζω
όλο και πιο πολλά πόδια πιέζουν το κρανίο μου αλλά δεν με νοιάζει
θέλω τον θάνατο μου αφού δεν μπόρεσα να φέρω τον δικό τους
δεν φωνάζω
δεν θα χαρίσω ούτε μια λέξη στον χορό τους
κρατάω την φωνή μου για την ώρα που θα χρειαστεί να φωνάξω ΠΟΛΕΜΟ!
Και τα γέλια μου για την ώρα που θα χορεύω
,έναν χορό δικό μου, πάνω από τα σάπια πτώματα σας.
Η πίεση μεγαλώνει και σκέπτομαι πως το μόνο που θα μείνει να με θυμίζει
θα είναι ένας λεκές από τα χυμένα μυαλά μου στο πάτωμα
άλλωστε, αυτά είναι το μόνο ισχυρό πράγμα πάνω μου
που αξίζει να μείνει.
Σκοτάδι παράλυση και λιποθυμία.
Η ανθρωπινή θάλασσα οργιάζει ˙ πόνος.
Ξάφνου νιώθω να ανυψώνομαι ˙ πέθανα και πάω πάνω ;
Μπα μαλακία δεν παίζει.
Με σηκώνουν. Το δίλεπτο τέλειωσε λέει,
να μάθεις καλύτερα τα βήματα για νη μην μπερδεύεσαι άλλη φορά,
ακολούθει γλέντι με φαί, μεθύσι και κάνα τσιγάρο λέει.
Τουλάχιστον αύριο δεν θα θυμάμαι και πολλά.
Έτσι που λες.
Ζωντανός ψόφος διπλανέ.

κάτι σαν στίχοι.

Οι παλιοί πλαστικοί φίλοι μας
και οι πλαστικοί φίλοι των παιδιών μας,
προβάλλουν τον πόλεμο σαν μοναδική λύση και μέσο κοινωνικής καταξίωσης.
Οι σουπερ ήρωες φοράνε μάσκα γιατί είναι παράνομοι και δρουν
όχι για να σώσουν τον κόσμο για το καλό,
αλλά για να ικανοποιήσουν τα κρυφά συμφέροντα των πολυεθνικών
που τους δημιούργησαν.

Νιώθω εδώ και κάποιο καιρό ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά με την κοινωνία μας
αφού πίσω από κάθε τι το αγαθό, κρύβεται κι ένα αγαθό.
Οι μεγάλοι που ανήκουν στην μικροαστική φυλή του ανθρωπίνου είδους
κάθονται στην πολυθρόνα και καταβροχθίζουν προπαγάνδες με ευκολία
και δίχως καμία αντίσταση γιατί μόλις γύρισαν από την δουλειά
και είναι πολύ κουρασμένοι, τόσο ώστε να μην αντέχουν ούτε να ξεφυλλίσουν κάποιο
οποιοδήποτε βιβλίο, ενώ τα παιδιά υποστηρίζουν παθιασμένα την πολιτική τους ορθότητα
λέγοντας ότι οι διαφημίσεις κάνουν κακό παρόλο που ο καλύτερος τους φίλος είναι εδώ και χρόνια η οθόνη.

Αν η γενιά μου δεν καταφέρει να φέρει την επανάσταση, μπορώ να την ξεχάσω
γιατί είναι σίγουρο ότι τότε, δεν θα έρθει ποτέ πια.
Βλέπεις όσο περνάνε τα χρόνια οι εξουσίες όλο και βρίσκουν
καινούργιους και καλυτέρους τρόπους να εκτρέφουν εργάτες
ενώ η τεχνική της σκέψης όλο και περιορίζεται.
ο πιο χαζός πεθαίνει ή ελέγχεται και δυστυχώς οι χαζοί είναι πολλοί.
Κι αν έχεις αντίρρηση, εγώ έχω επιχειρήματα.
Θρησκεία ˙ μου λες πίστη και ελπίδα, σου λέω εξουσία και φόβος.
Πατρίδα ˙ μου λες ταυτότητα και πολιτισμός, σου λέω εξουσία και φόβος.

Πάντα ρόδες ήταν οι μόδες και γύριζαν αλλά απ ότι φαίνεται η μόδα του να φοβάσαι
είναι διαχρονική.
Από παιδιά μας μαθαίνουν την υπακοή στο κατεστημένο με τρόπο τόσο γραφικό
γιατί έχουν ως σκοπό μεγαλώνοντας, να μπουχτίσουμε τόσο πολύ από την ανία
που τελικώς να κάνουμε επανάσταση χωρίς αιτία κι αφορμή,
από στείρα αντίδραση και μόνο, πράγμα το οποίο θα οδηγήσει στην γρήγορη και μόνιμη διάσπαση της ιδεολογίας που είχαμε διαμορφώσει μέσα στο στο κεφάλι μας και μετέπειτα στην ολική συμμόρφωση μας.

Σκοτείνιασε απόψε νωρίς όμως και ο αδελφός μου περιμένει να δει τα αστέρια να πέφτουν. οπότε, καληνύχτα.


                                                             «утро вечера мудренее»










κάτι σαν στίχοι. επηρεασμένος από διάφορα ράπς του ανδρείκελου, του gadfly, του Λ.Ο.Σ. και του ανεμιστήρα.

0

Μηδενικό
ξυπνάς για ύπνο πέφτεις ξανά,
πάντα ένα μηδενικό
δημιούργησες τον κόσμο σου
και μένεις ιδανικό, μηδενικό
μέσα σε αυτό
μηδενικό,
δεν έχεις όνομα μόνο αριθμό
μηδενικό,
ψέματα σου δώσαν σαν γεννήθηκες
Την ανία έκανες δέρμα σου
και με μια εικόνα ντύθηκες
σαν φίλος μου συστήθηκες
να ζήσεις μια στιγμή πραγματικά
 ποτέ σου δεν θυμήθηκες
μηδενικό,
όσο κι αν έψαξα τίποτα το ενδιαφέρων
πάνω σου δεν μπόρεσα να βρω
μηδενικό,
γι'αυτο ακόμα σε μισώ
αφού καλώς κακώς
χρειάζομαι από κάτι να πιαστώ
από κάτι να τραφώ
μηδενικό,
στα μάτια μου θα μένεις πάντα μέχρι να σαπίσω
μέχρι να χαθώ
μηδενικό,
έως ότου βρω κάτι άλλο να σκεφτώ
μηδενικό,
φασιστικό η αναρχικό
μηδενικό,
μηδέν ψυχή μηδέν μυαλό
μηδενικό
ότι ζω μηδενικό
ενδιάμεσα στο είμαι και στο τίποτα ακροβατώ
λίγο μετά μα και λίγο πριν από τον γκρεμό
πάνω απ’ το κενό
μηδενικό,
ακούω η μιλώ
μηδενικό,
ενεργώ δεν ενεργώ
μηδενικό,
μισώ η αγαπώ
μηδενικό,
τίποτα ιδανικό
μηδενικό,
τίποτα το ύψιστο και το σταθερό
ηθικό η λογικό
μηδενικό,
θέλω να σε αφανίσω
θέλω να πέσω κάτω και να σκοτωθώ
γιατί δεν είσαι εσύ,
το μηδενικό είμαι εγώ.