πρόβλημα

Το κύριο πρόβλημα μου είναι ότι είμαι μόνος.

Όλα πάνε σκατά εδώ και καιρό αλλά τώρα τελευταία το αντιλαμβάνομαι όλο και πιο πολύ.  Λίγο η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η κατεστραμμένη αυτοπεποίθηση,  λίγο η ζεστή και οι καλοκαιρινές αϋπνίες, τα μαθήματα και το πολύωρο καθισιό με έχουν κάνει σκατά. Η κύρια αίτια είναι όμως η ανία. ΒΑΡΙΕΜΑΙ τον σάπιο μας κόσμο γαμώ την πουτάνα μου. Ξέρω τι θα κάνω αύριο από όταν θα ξυπνήσω έως ότου να πέσω να κοιμηθώ και το χειρότερο ξέρω ότι το ίδιο θα επανελήφθη και μεθαύριο και την επομένη και την επομένη και και και…. Σκατά.

Θα μου πεις άλλαξε ρε! Κάνε κάτι δημιουργικό! Χαχ. Το θέμα είναι ότι δεν έχω ούτε τον χρόνο ούτε τα μέσα για να κάνω κάτι τέτοιο και προπάντων δεν με εμπνέετε ρε πούστη μου, το ανθρώπινο είδος είναι τόσο σκατένιο που καταλήγεις να λες πως δεν θες να φτιάξεις τίποτα το όμορφο για σένα γιατί παίζει να αρέσει και σε κάποιον άλλον που απλά δεν το αξίζει (με εξαίρεση λίγων). Σκατά.
    
Είμαι μόνος, τουλάχιστον αισθάνομαι μόνος όχι από άποψη κοινωνικής μοναξιάς, φίλους και γνωστούς (αν και οι περισσότεροι από τους γνωστούς όταν μου μιλάν πάντα όλο κάτι μου ζητάν) έχω όπως όλοι και δεν είμαι και τόσο μαλάκας ή αντιπαθητικός για μη θέλεις να μου πιάσεις την κουβέντα ισα ισα έχω και τρόπους, Μας λείπει όμως κάτι πολύ σημαντικό : κοινά ενδιαφέροντα. Δεν λέω, δε με χαλάει να βγω να μιλήσω με την παρέα, να μαλακιστούμε, να φιλοσοφήσουμε, να γίνουμε μουνι και να μαλώσουμε αλλά δεν κάνουμε ποτέ κάτι που να μένει, να είναι πιο ολοκληρωμένο (π.χ. ποτέ δεν παίζει να μαζευτούμε και αντί του να μιλάμε και να πούμε κάτι εποικοδομητικό μόνο, να κάτσουμε και τις απόψεις αυτές να τις γράψουμε, να τις συγκροτήσουμε/οργανωσουμε στο κεφάλι μας και να τις αναπτύξουμε, να τις κάνουμε αναλύσεις , να τις συγκρίνουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα που να μας οδηγήσουν στην βελτίωση και την ιδεολογική ενότητα.

Ο καθένας στον κόσμο του, με τα όρια και τα ταμπού του- φυσικά εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση), ιδεολογικά κοντά δεν είμαστε, να δημιουργήσουμε δεν θα κάτσουμε ποτέ (δεν μας αρέσει αρκετά η ίδια μουσική, ώστε να βγάλουμε τραγούδια η έστω μελωδίες, ούτε ζωγραφίζουν οι άλλοι) σαν χαρακτήρες είμαστε μπουρδέλο, μπερδεμένοι (εγώ απαισιόδοξος και καραγκιόζης, ο άλλος τσαπατσούλης παραλίας, ο τρίτος με τίγκα στερεότυπα στο κεφάλι του κτλ). Σκατά. Γι’ αυτό βαριέμαι.

Δεν είναι ότι είμαι υπερβολικά έξυπνος (μεγάλη μαλάκια αυτό τελικά) για να βρω άτομα της ηλικίας μου και να κάνουμε κάτι, απλά οι άλλοι δεν είναι αρκετά δημιουργικοί για μένα. Καταπιέζομαι και εν’ τέλει αυτά που θελα να κάνω τα βαριέμαι- λέω δεν έχουν νόημα να γίνουν. Σταμάτησα να ζωγραφίζω κιόλας (χαθήκαμε ρε μαλάκα χασκ και δεν πωρώνομαι). Ευτυχώς υπάρχει τομιασμα και με ενθαρρύνει να κάνω τις μουτζούρες μου.
   
Σκατά. Δεν ακούω και μουσική. Σκατά. Μόνο βιβλία διαβάζω. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Σκατά

θεληση για εξελιξη

ειναι να παιζεις σκακι με τον εαυτο σου και να εχεις φτασει σε τετοιο επιπεδο που πραγματικα να μην θελεις να χασει καμια πλευρα (και συνεπως να μην υποσκαπτεις την μια ενω δινεις τοπο να νικησει η αλλη) και εν τελει να καταληγεις να τελειωνεις ολες τις παρτιδες σου με αλλεπαλλιλα πατ λογω κινησεων.
αυτο υποδεικνυει οτι σε νοιαζει να βελτιωσεις τη σκεψη σου και τις τεχνικες αναλυσης ωστε να νικας τον ιδιο σου τον εαυτο δηλαδη να ξεπερνας το επιπεδο σου και νε εξελισεσαι ενω σπας το καλουπι και βγαινεις ανανεομενος και δρυμητερος (χωρις να σε νοιαζει ουσιαστικα η νικη αλλα η εξελιξη και η διευρηνση των νοητικων ικανοτητων σου).
το θεμα ειναι οτι αν προσπαθεις ειλικρινα για κατι τετοιο ειναι πολυ δυσκολο να καταφερεις να νικησεις τον εαυτο σου σε μια τετοια παρτιδα που θα εισαι αντιμετοπως με εσενα.
γιαυτο και τα πατ.

update: η σιωπη

και η  σταδιακη καταστροφη της

Πςςςς...

Με πιάνω να μιλάω μόνος μου μα όχι σε μένα. Ενδιαφέρων , πάντως θεός δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως το ίντερνετ και διάφορα προγράμματα που καταπολεμούν τη μοναξιά.

Δεν έχω πρόβλημα στα μάτια αλλά δεν βλέπω και πολύ καλά μάλλον γιατί κάθε φορά που σχολιάζω κάτι που μας δείχνουν οι άλλοι με κοιτούν περίεργα.

Στην πρώτη εικοσαετία της ζωής μου οι ιδέες μου είναι ήδη για σκότωμα, και ήδη πολλοί περιμένουν πως και πώς να τις δουν να πεθαίνουν. Άλλοι μου προτείνουν να τις νοθεύσω μα δεν μπορώ˙

Γουστάρω την μέθη , τις ολιγάριθμες παρέες.

Πςςςς ποίηση.

Ειρμοί.

Σαπίλα

Ο κόσμος σου είναι σάπιος. Και ο δικός μου είναι σάπιος επίσης. Το θέμα είναι ότι αντί του να προσπαθούμε να ξεπεράσουμε την αρρώστια και να μείνουμε ζωντανοί κοιτάμε να σαπίσουμε όμορφα.

Απ’ όταν γεννιόμαστε αρχίζει η διεργασία του θανάτου μας, ΑΡΓΟΠΑΙΘΕΝΟΥΜΕ, απλά το χαροπάλεμα μας διαρκεί περισσότερο και δεν παρατηρείται εύκολα γιατί το καλύπτουν το άγχος να βρεις μια δουλειά, να πάρεις προαγωγή και ύστερα σύνταξη. Σε άλλους τον καλύπτουν τα ποιήματα και τα βιβλία που προάγουν την σκέψη. Άλλοι πάλι προτιμούν να αγοράζουν επώνυμα σάβανα και να πηγαίνουν σε μεταμεσονύκτια ομαδικά ξεσαλώματα. Δεν γαμιέται, στην τελική δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να πεθάνει με τον τρόπο που του αρέσει. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΨΟΦΟ λοιπόν.

Ώρες, ώρες αναρωτιέμαι σε τι εχω φταίξει και μπορώ να σκέπτομαι. Είναι επώδυνο. Ζηλεύω τους ηλιθίους γιατί  αισθάνονται χαρούμενοι εκ' του φυσικού τους ενώ εγώ χρειάζομαι μπύρες. Και οι μπύρες κοστίζουν.

Αφού είμαστε εύθραυστοι πέφτω με δύναμη στο πάτωμα και σπάω σε χίλια κομμάτια τα ανιαρά καλοκαιριάτικα βράδια για να μαζέψουν τα θρύψαλα μου ήσυχα οι σκουπιδιάρηδες των έξι προ μεσημβρίας. Κομμάτι προς κομμάτι, έτσι ώστε να μη με δουν οι παρομοίως εύθραυστοι συνάνθρωποι μου και τους χαλάσει η μέρα. Έστω και για ένα δεκάλεπτο. Έστω και για μόνο μια στιγμή ακόμη.

Κράτα με όσο με νιώθεις μα άφησε με όταν σταματήσω να σε πληρώνω. Ο σκοπός δεν είναι η γνώση αλλά η συνειδητοποιημένη άποψη για μια πληθώρα πραγμάτων και τα παιδιά μας το ξέρουν καλά αυτό. Εκτός απ τις φορές που βλέπουν τηλεόραση.

Μένω στάσιμος σε αυτά που όλοι γύρω μεταλλάσσονται και μεταλλάσσομαι σε αυτά που οι άλλοι φοβούνται.

 Μπορεί η κοινωνικότητα να είναι προσόν αλλά η αντικοινωνικότητα λόγω αηδίας για τις περιορισμένες αντιλήψεις των άλλων είναι ευλογία.

Κράτα με όσο με νιώθεις με πέταξε με όταν στ6αματησω να σε πληρώνω. Βασικά πέταξε με όταν σταματήσω να πληρώνω γενικότερα, γιατί βλέπεις, αν δεν πληρώνω κάποιον τότε δεν θα αγοράζω κάτι και θα είμαι μάλλον πολύ ανίκανος και άχρηστος και οι ανίκανοι και οι άχρηστοι είναι για τα σκουπίδια.

Και τα ποιήματα τους το ίδιο μάλλον.
...

Σαπίλα.

ΝΕΥΡΑ

Σε μισώ
Οπότε μίσησε με
Γιατί η σκέτη αδράνεια με κάνει να βαριέμαι
Δεν καταλήγω κάπου όπως πάντα και χαλιέμαι
Όταν σκέψεις αδιέξοδα
Τον εγκέφαλο μου καίνε
Ερωτήματα –γόρδιοι δεσμοί,
Που, πως, ποτέ και γιατί
προσπάθεια κουραστική
Καμία φορά κάτι πάει να ειπωθεί
Πάνω σε κάποιο χαρτί
Αλλά το τρώει η σιωπή
Αφού οι πιο πολλοί από εσάς για τα λεγόμενα τους
Είσαστε ή βλάκες ή κουφοί.
Νέα μέρα, με φόντο και πάλι το κουτί
Και για συμπλήρωμα μια σάπια μουσική
να βγαίνει από την τιβί
σιωπή! σιωπή!
πάλι αναλώνομαι σε τοίχους,
μιλώ σε λίγους
άμα δεν είχα εχθρούς δεν θα 'χα  φίλους
γι’ αυτό επιλεγώ πόλεμο να κάνω με εκείνους
παιδί του κτήνους σε αιώνια αυτό-εξορια
γαμιέται η απληστία και όσοι χλευάζουν τα βιβλία
 ένα δυο τρία,
αυτό-οργάνωση, γνώση και ατομιστική αναρχία

μέχρι την αταξική μας κοινωνία θα κάνουμε φασαρία.

Ζωντανός ψόφος.

Και πάλι στη θέση μου.
Αναμένοντας,  παίρνω βαθιές ανάσες για να αποφύγω να σκέπτομαι
κοιτώ τον φωτισμό να αλλάζει εντάσεις
ενώ οι υπόλοιποι θεατές σαπίζουν ήρεμοι περιμένοντας στις κόκκινες καρέκλες τους
από τα ηχεία βγαίνουν κραυγές, φανταχτερά εμβατήρια
που εξυμνούν ότι μισώ
η ατμόσφαιρα είναι τέλεια για το όργιο που επακολουθεί.
Παρακαλείτο ησυχία! Ξάφνου φωνές.
Οι κουρτίνες ανοίγουν και
οι διπλανοί μου αρχίζουν να στριφογυρίζουν ανυπόμονα στις θέσεις τους
λογικά πρέπει και γω να κάνω το ίδιο
κάποιος πέταξε την πρώτη βλασφημία από τα πίσω καθίσματα
τώρα θα αρχίζουν να φωνάζουν
ποτέ δεν μου άρεσε να πηγαίνω σε γιορτές
τώρα έρχονται αυτές σε μένα
και οι συμμετέχοντες με τραβάνε στο χορό
κοίτα, κοίτα διπλανέ , χορεύω
κοίτα, μισώ και γω αυτούς που μισείς
μισώ και γω αυτούς που μας είπαν να μισούμε
αυτό πάει να πει ότι είμαστε φίλοι ;
αφού είμαστε φίλοι θα σου πω πως ποτέ δεν μου άρεσαν οι γιορτές
οι χορηγοί, οι διοργανωτές και οι πρωταγωνιστές
αλλά μην τους το πεις εντάξει; γιατί τα γκλόμπ πονάνε βλέπεις
κοίτα διπλανέ κοίτα χορεύω
είμαι εχθρός τους δεν είμαι εχθρός σου
μην με φοβάσαι ποτέ δεν θα σε έβλαπτα, θα ήταν ανούσιο άλλωστε
αν δεν μπορώ να στο πω κατάμουτρα
μπερδεύω τα βήματα μου και πέφτω
οι διπλανοί συνεχίζουν να χορεύουν και να ξελαρυγγιάζονται
ακλόνητοι ,ενώ με καταπατάνε,
για να γίνουν ένα με τους μπροστινούς τους
οι όποιοι θα γίνουν ένα με τους μπροστινούς τους και ούτε καθ’ εξής
δεν φωνάζω
όλο και πιο πολλά πόδια πιέζουν το κρανίο μου αλλά δεν με νοιάζει
θέλω τον θάνατο μου αφού δεν μπόρεσα να φέρω τον δικό τους
δεν φωνάζω
δεν θα χαρίσω ούτε μια λέξη στον χορό τους
κρατάω την φωνή μου για την ώρα που θα χρειαστεί να φωνάξω ΠΟΛΕΜΟ!
Και τα γέλια μου για την ώρα που θα χορεύω
,έναν χορό δικό μου, πάνω από τα σάπια πτώματα σας.
Η πίεση μεγαλώνει και σκέπτομαι πως το μόνο που θα μείνει να με θυμίζει
θα είναι ένας λεκές από τα χυμένα μυαλά μου στο πάτωμα
άλλωστε, αυτά είναι το μόνο ισχυρό πράγμα πάνω μου
που αξίζει να μείνει.
Σκοτάδι παράλυση και λιποθυμία.
Η ανθρωπινή θάλασσα οργιάζει ˙ πόνος.
Ξάφνου νιώθω να ανυψώνομαι ˙ πέθανα και πάω πάνω ;
Μπα μαλακία δεν παίζει.
Με σηκώνουν. Το δίλεπτο τέλειωσε λέει,
να μάθεις καλύτερα τα βήματα για νη μην μπερδεύεσαι άλλη φορά,
ακολούθει γλέντι με φαί, μεθύσι και κάνα τσιγάρο λέει.
Τουλάχιστον αύριο δεν θα θυμάμαι και πολλά.
Έτσι που λες.
Ζωντανός ψόφος διπλανέ.