κάτι σαν στίχοι.

Οι παλιοί πλαστικοί φίλοι μας
και οι πλαστικοί φίλοι των παιδιών μας,
προβάλλουν τον πόλεμο σαν μοναδική λύση και μέσο κοινωνικής καταξίωσης.
Οι σουπερ ήρωες φοράνε μάσκα γιατί είναι παράνομοι και δρουν
όχι για να σώσουν τον κόσμο για το καλό,
αλλά για να ικανοποιήσουν τα κρυφά συμφέροντα των πολυεθνικών
που τους δημιούργησαν.

Νιώθω εδώ και κάποιο καιρό ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά με την κοινωνία μας
αφού πίσω από κάθε τι το αγαθό, κρύβεται κι ένα αγαθό.
Οι μεγάλοι που ανήκουν στην μικροαστική φυλή του ανθρωπίνου είδους
κάθονται στην πολυθρόνα και καταβροχθίζουν προπαγάνδες με ευκολία
και δίχως καμία αντίσταση γιατί μόλις γύρισαν από την δουλειά
και είναι πολύ κουρασμένοι, τόσο ώστε να μην αντέχουν ούτε να ξεφυλλίσουν κάποιο
οποιοδήποτε βιβλίο, ενώ τα παιδιά υποστηρίζουν παθιασμένα την πολιτική τους ορθότητα
λέγοντας ότι οι διαφημίσεις κάνουν κακό παρόλο που ο καλύτερος τους φίλος είναι εδώ και χρόνια η οθόνη.

Αν η γενιά μου δεν καταφέρει να φέρει την επανάσταση, μπορώ να την ξεχάσω
γιατί είναι σίγουρο ότι τότε, δεν θα έρθει ποτέ πια.
Βλέπεις όσο περνάνε τα χρόνια οι εξουσίες όλο και βρίσκουν
καινούργιους και καλυτέρους τρόπους να εκτρέφουν εργάτες
ενώ η τεχνική της σκέψης όλο και περιορίζεται.
ο πιο χαζός πεθαίνει ή ελέγχεται και δυστυχώς οι χαζοί είναι πολλοί.
Κι αν έχεις αντίρρηση, εγώ έχω επιχειρήματα.
Θρησκεία ˙ μου λες πίστη και ελπίδα, σου λέω εξουσία και φόβος.
Πατρίδα ˙ μου λες ταυτότητα και πολιτισμός, σου λέω εξουσία και φόβος.

Πάντα ρόδες ήταν οι μόδες και γύριζαν αλλά απ ότι φαίνεται η μόδα του να φοβάσαι
είναι διαχρονική.
Από παιδιά μας μαθαίνουν την υπακοή στο κατεστημένο με τρόπο τόσο γραφικό
γιατί έχουν ως σκοπό μεγαλώνοντας, να μπουχτίσουμε τόσο πολύ από την ανία
που τελικώς να κάνουμε επανάσταση χωρίς αιτία κι αφορμή,
από στείρα αντίδραση και μόνο, πράγμα το οποίο θα οδηγήσει στην γρήγορη και μόνιμη διάσπαση της ιδεολογίας που είχαμε διαμορφώσει μέσα στο στο κεφάλι μας και μετέπειτα στην ολική συμμόρφωση μας.

Σκοτείνιασε απόψε νωρίς όμως και ο αδελφός μου περιμένει να δει τα αστέρια να πέφτουν. οπότε, καληνύχτα.


                                                             «утро вечера мудренее»










κάτι σαν στίχοι. επηρεασμένος από διάφορα ράπς του ανδρείκελου, του gadfly, του Λ.Ο.Σ. και του ανεμιστήρα.

0

Μηδενικό
ξυπνάς για ύπνο πέφτεις ξανά,
πάντα ένα μηδενικό
δημιούργησες τον κόσμο σου
και μένεις ιδανικό, μηδενικό
μέσα σε αυτό
μηδενικό,
δεν έχεις όνομα μόνο αριθμό
μηδενικό,
ψέματα σου δώσαν σαν γεννήθηκες
Την ανία έκανες δέρμα σου
και με μια εικόνα ντύθηκες
σαν φίλος μου συστήθηκες
να ζήσεις μια στιγμή πραγματικά
 ποτέ σου δεν θυμήθηκες
μηδενικό,
όσο κι αν έψαξα τίποτα το ενδιαφέρων
πάνω σου δεν μπόρεσα να βρω
μηδενικό,
γι'αυτο ακόμα σε μισώ
αφού καλώς κακώς
χρειάζομαι από κάτι να πιαστώ
από κάτι να τραφώ
μηδενικό,
στα μάτια μου θα μένεις πάντα μέχρι να σαπίσω
μέχρι να χαθώ
μηδενικό,
έως ότου βρω κάτι άλλο να σκεφτώ
μηδενικό,
φασιστικό η αναρχικό
μηδενικό,
μηδέν ψυχή μηδέν μυαλό
μηδενικό
ότι ζω μηδενικό
ενδιάμεσα στο είμαι και στο τίποτα ακροβατώ
λίγο μετά μα και λίγο πριν από τον γκρεμό
πάνω απ’ το κενό
μηδενικό,
ακούω η μιλώ
μηδενικό,
ενεργώ δεν ενεργώ
μηδενικό,
μισώ η αγαπώ
μηδενικό,
τίποτα ιδανικό
μηδενικό,
τίποτα το ύψιστο και το σταθερό
ηθικό η λογικό
μηδενικό,
θέλω να σε αφανίσω
θέλω να πέσω κάτω και να σκοτωθώ
γιατί δεν είσαι εσύ,
το μηδενικό είμαι εγώ.

ζαριά.

Απ όταν έπεσε ο κύβος στο πάτωμα
παρατηρώ, ένα αναστάτωμα
αντίδραση από άτομα που περιμένουν διάφορα
να τους πιάσει, ο μπαμπάς, να τους κουνήσει
ή να πέσουν λαβωμένοι κάτω μα ˙
δεν καταλαβαίνω, ακόμα κανείς δεν είδε την ζαριά
και ήδη γίναμε μπουρδέλο
αρχίσαν να τσακώνονται, να βρίζονται,
 να σπρώχνονται, να σφάζονται,    δεν ξέρω.
Μου παν πάρε μια θέση και πάλεψε και συ μαζί
 αλλά εγώ δεν θέλω,   δεν ξέρω.
Μου φωνάζουνε να μείνω, μου φωνάζουνε να τρέξω,
κανένας όμως δεν αξίζει για να τον πιστέψω
και έτσι πάλι ο χαμένος της υπόθεσης, μένω κάπου στην απ’ έξω
μου δώσαν όνομα χρήστη για να παίξω μα δεν μου μάθαν τους κανόνες,
πάλι σφιχταγκαλιασμένοι με τις ψυχές μας μόνες,
πάλι χαμόγελο φτηνό στα χείλη και για συντροφιά αστεία για ορμόνες
να κοιτάμε το κουτί να κάνει πρόγνωση χειμώνες
ύστερα σε επανάληψη απελευθερωτικοί αγώνες
και μετά διαφήμιση, πηγαίντε στα Μακ Ντόναλντς
δεν έχω αποκωδικοποιητή και το σήμα έγινε ψηφιακό όποτε πούτσα.
ευτυχώς δεν παίζουνε λεφτά για τούτα.
Κι έτσι, παρεμβολές και χιόνι στην οθόνη
επιτέλους η εικόνα σβήνει και το μάτι του αδελφού θολώνει, μόνοι
ακόμα μόνοι , με την πόζα του ο καθένας να κάθεται και να καυλώνει,
χαρούμενοι ως τα αυτιά .
Κλώνοι.

μείνε μακριά.

Όλοι κοιτάν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι
σαν τα όρνεα
Ο! τι γλυκό. Ένα παιδί με όνειρα
μου παν κάνε ότι θες
είσαι ελεύθερος αρκεί να υπακούς σε συμβουλές
οικογενειακές, φιλικές και εργασιακές
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ
οι διαταγές είναι διαταγές
δεν είμαι σκλάβος, δεν είμαι πιόνι
ή τουλάχιστον δεν το παραδέχομαι ακόμη
αρνούμαι. Αν έχεις άλλη άποψη
βρες με, πιασε μου κουβέντα να τα βρούμε
μα μείνε μακριά αν μένεις μόνο στο θα δούμε.

ενα κουπλέ.

Παίρνω ανάσα,

Έτρεφα ελπίδα με την ενστικτώδη κίνηση μου αυτή

Να νιώσω ανακουφισμένος τα αιμοσφαίρια μου να εμπλουτίζονται

Με μόρια καθαρού οξυγόνου

Αλλά πάλι δυστυχώς νιώθω να πνίγομαι.

Γκρίζο,

Στο αστικό τοπίο που γεννήθηκα δεν μπορείς να ανταμώσεις

Τίποτα παραπάνω από στέγες και τηλεοπτικές κεραίες από καλωδιακές.

Πες  μου που να πιστέψω, πες μου τι να εκτιμήσω,

Πες μου πώς να αγαπήσω αυτό που λες άνθρωπο και που να ψάξω να τον βρω

Επειδή μέχρι τώρα το μόνο που βρήκα μπροστά μου είναι το χάος

Μια άσχημη μάζα βαπτισμένη πλήθος με πλαστικοποιημένο σώμα

Και κάρδια  γεμάτη από υποκατάστατα ψυχής

Μικροαστοί να μασάνε ήδη μασημένες απόψεις

Και να υιοθετούν δήθεν επαναστατικές και ριζοσπαστικές θέσεις

Για να μπορούν να μπουν στο πλαίσιο του δηλωμένου

Και επαναπαυμένου, γραφικού και κοινωνικά αποδεκτού επαναστάτη.

Δεν έχουμε ανάγκη το σύστημα.

Εμείς είμαστε το σύστημα

Και χρειάζονται πολλά περισσότερα

Από απλά λόγια σαν κι αυτά για να τ’ αλλάξουν.

Χρειάζονται ακόμα πιο πολλά για να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Δεν έχουμε ανάγκη το σύστημα.

Ούτε αυτό μας έχει ανάγκη.

Απλά αν εξαλειφθούμε ολοκληρωτικώς δεν θα του λείψουμε καθόλου,

Ενώ αν εξαφανιστεί αυτό τι θα γίνει; πες μου τι;

Μπορεί να γίνουμε καλύτεροι χωρίς αυτό

Μπορεί όμως και να μας λείψει και να το δημιουργήσουμε ξανά από την αρχή

Γιατί έχουμε συνηθίσει στην ιδέα της βολικής δουλείας

Και η άλλη, αυτή η τόσο ποθητή ιδέα της πραγματικής ελευθερίας 

εν τέλει μπορεί να μας τρομάζει.

Ο άνθρωπος δεν εκτίμησε ποτέ του την αλήθεια

Γιατί ποτέ του δεν μπόρεσε να είναι ο πραγματικός του εαυτός.

Ο άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ του να κατανοήσει την αλήθεια

Γιατί εξ αρχής την γνώρισε με τον λάθος τρόπο.

Μα έτσι ζούμε, αυτοί είμαστε

Οργή και φωτιά ακόμη.

δεν νομίζω οτι θα δώσω τίτλο σε αυτο.

Γραμένο με βάση κάποιο μπεατ απο το "ατέρμονες βρόχοι" του σφάλματος της ρώμης.(μαλλον το 22 ειναι.)

Πάλι βρέχει,

Ο κόσμος κινείτε πιο γρήγορα λες και τον ξύπνησαν απότομα

Οι δροσερές σταγόνες τις βροχής

Δύσκολοι καιροί για το τρίτο κοινωνικό στρώμα της ανθρώπινης φυλής

Αφού το δεύτερο και το πρώτο εξ αρχής γεννήθηκε με κληροδοτημένη

Απώλεια συναισθημάτων.

Γενιά αθυρμάτων, οι φίλοι μου με αγαπάν από συνήθεια

Στοιχηματίζω ότι αν δεν είχαν την προσωπική τους ευτυχία σαν σκοπό

Δεν θα μου μιλούσαν καν,

Μάλλον θα έκανα και γω το ίδιο.

Ευτυχώς ακόμη αυτός είναι ο πιο εύκολος τρόπος να έχουμε συμφέρον όλοι μας.

Κουβέντες, ανταλλαγή και αντιπαράθεση απόψεων,

Ώρες ατελείωτης άρθρωσης και φιλοσοφίας που εν τέλει δεν καταλήγουν πουθενά,

Τσακωμοί και νεύρα

Σπίθες πάθους και ανθρωπιάς

Μετά επιστροφή

Από την εναλλακτική

Στην κανονική λογική

Και τέρμα.

Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να φτάσει ως το τέρμα

Αν πραγματικά το ήθελε και απλώς δεν προσπάθησε αρκετά είναι άλλο θέμα

Μετανιώνω που δεν μετάνιωσα ποτέ για τίποτα πραγματικά

Μα έτσι συντηρείτε η θέληση μου για ταξίδια. Αλήθεια

Πες μου, θα βιώσεις κάτι που ξέρεις ότι τελικά θα βγεις χαμένος ;

Δεν νομίζω ˙

Κανείς μα κανείς ποτέ του δεν βγαίνει κερδισμένος

Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι αγρίμια

Δεν θέλουν αν αγαπήσουν και να εκτιμήσουν αυτά που ήδη έχουν

Όλα τους φαίνονται ανώφελα και λίγα

Φορές ,φορές χαμογελώ αληθινά.

Το βράδυ έχω ήδη ξεχάσει το πια ήταν η αιτία

Αν όμως μισήσω κάτι πάω στοίχημα πως θα το θυμάμαι για καμία χιλιετία

Πρόσωπα απρόσωπα ˙ κοινωνία

Δουλειά δουλεία, δόλος ,βία

ΚΡΥΑ ΚΡΥΑ Η ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΤΟΣΟ ΚΡΥΑ

Σκοπός πια να μην έχεις στόχους

Με στόχο να αποφύγεις την αποτυχία ˙

Δυστυχία στα μάτια καθρεπτίζεται η ανία

Η ζωή δεν είναι πια ζωή αλλά μια ανώνυμη εταιρία

ζωή και σια

Με υπαλλήλους όλους μας

Στο σχολείο μας μάθαν κάποιον Μάη να παίζουμε σωστά τους ρόλους μας

Ερχόμαστε στο σπίτι μας και νιώθουμε τόσο μόνοι μας

Κουρασμένοι ˙ κατεστραμμένοι ˙

Τόσο οικείοι, τόσο ίδιοι μα ακόμα ξένοι

Πες μου τι μένει.

 

Γαμημένοι.

φόβος.

Δεν φοβάμαι πλέον το σκοτάδι.

Κατάλαβα μετά από νύχτες που πέρασα στην άκρη του δωματίου φοβούμενος, πως ο φόβος υπάρχει όσο εσύ ο ίδιος θες να υπάρχει. Όσο εσύ τον έχεις ανάγκη, όσο εσύ ο ίδιος τον χρειάζεσαι, μόνο και μόνο για να έχεις την δικαιολογία ότι δεν έκανες κάτι που έπρεπε  να κάνεις ή ότι δεν είπες κάτι που έπρεπε να πεις επειδή φοβήθηκες. Μπούρδες.

Ο φόβος είναι δημιούργημα του ίδιου του εαυτού σου. Ναι μπορεί όπως λένε να είναι ένστικτο, αλλά αυτό δεν τον κάνει απαραιτήτως μόνιμο συναίσθημα. Τα ένστικτα περιορίζονται και αψηφούντε. Ο φόβος υπάρχει και πάντα θα υπάρχει μόνο εφόσον τον τρέφεις εσύ. Όσο του δίνεις σημασία, τόσο πιο πολύ τον δυναμώνεις, τόσο πιο πολύ ωριμάζει μέσα σου και μεγαλώνει. Όσο  τον στηρίζεις, τόσο αυτός θα ριζώνει όλο και πιο βαθιά στην ψυχή, στην κάρδια και στον εγκέφαλο σου. Αν τον αφήσεις, οι ρίζες θα γίνουν τόσο μεγάλες που δεν θα μπορείς πλέον να τον υπερνικήσεις και να τον ξεριζώσεις από μέσα σου. Ποτέ. Θα είσαι πάντα δούλος του.

       
Αν όμως δεν τον τρέφεις, σαν αβοήθητο παιδί που παρατημένο δεν έχει μάθει ακόμα να περπατάει θα σέρνεται και δεν θα προλαβαίνει να σταματήσει την λογική σκέψη. Δεν θα προλαβαίνει να σε βυθίσει στο σκοτάδι του, τον παραλογισμό του. Όλο και πιο αδύνατος μέρα με την μέρα, θα πεινά. Αν δεν υποκύψεις και δεν τον ταΐσεις, θα πάθει υποσιτισμό, θα σπαράξει βασανιζόμενος από το αίσθημα της πείνας και εντελή θα πεθάνει.

        
Δεν φοβάμαι πλέον το σκοτάδι. Οπότε υποθέτω ότι ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω τον επόμενο φόβο στην λίστα μου. Το μόνο κακό είναι ότι η λίστα δεν τελειώνει ποτέ..