19/6: Rap Live στην Vancouver Apartman για την οικονομική ενίσχυση της κατάληψης και της Αντιεκπαιδευτικής Επίθεσης..

 

Ραπ live, για την οικονομική ενίσχυση της κατάληψης Vancouver Apartman και της Αντιεκπαιδευτικής Επίθεσης.

Μια δράση καθαρά πολιτική, προϊόν συνδιαμόρφωσης από το μίασμα, εμένα, τον σαφώς αντίθετο, τον ex nihilo και της αναρχικής μαθητικής ομάδας Αντιεκπαιδευτική Επίθεση. Συνελεύσεις, πολιτική ζύμωση και συνδιοργάνωση από πολιτικά υποκείμενα, κόντρα στην παθητικότητα και τον πρακτικισμό της άκριτης εργαλειακής χρήσης των καλλιτεχνών από το πολιτικά εγχειρήματα για θεαματικούς σκοπούς. 

Οι εμπορευματικές σχέσεις αποδομούνται όταν καλλιτέχνες και πολιτικά εγχειρήματα αλληλεπιδρούν, δομούν σχέσεις πολιτικές, σχέσεις συντροφικές και πραγματώνουν από κοινού  δράσεις. Για εμάς τα κινηματικά lives, δεν είναι απλά εκδηλώσεις αλλά ακόμα ένα πεδίο αγώνα, ένα μέσο αλληλεγγύης σε συντρόφους, εγχειρήματα, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, καταλήψεις, πολιτικούς διωκόμενους και πολιτικούς κρατούμενους. Ακόμα ένα μέσο για να διαχυθεί ο πολιτικός λόγος και να προωθηθεί η πολιτικοποιημένη τέχνη που παίρνει θέση απέναντι στο υπάρχον. Ακόμα ένα μέσο ζύμωσης και επικοινωνίας, χωρίς εμπορικά δίπολα διοργανωτών και καλλιτεχνών, καλλιτεχνών και κοινού, ψυχαγωγών και ψυχαγωγούμενων, παραγωγών και καταναλωτών του θεάματος. Μακριά από χιπ-χοπ φανφάρες και καπιταλιστικές λογικές και πρακτικές.

Για την ενοποίηση λόγου και πράξης και τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεών μας.

Παραθέτω και το κείμενο που γράφτηκε από τους καλλιτέχνες και την Αντιεκπαιδευτική Επίθεση:

Τάσεις φυγής

Νιώθω κουρασμένος. Νιώθω ότι το έχω ξαναπεί.

Νιώθω ότι τα πάντα γύρω μου με πιέζουν και προσπαθούν να κάνουν το κεφάλι μου πολτό. Πρόσωπα και καταστάσεις που τα κούρασα και με κούρασαν αντίστοιχα. Κάθε μέρα που περνά έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα να είμαστε πιο ξένοι στο τέλος της. Γνωρίζω ανθρώπους, μπλέκω μαζί τους, κάνουμε σχέδια, χτίζουμε σχέσεις, ανταλλάσσουμε ιδέες και οράματα, κάνουμε παρέα. Όλα αυτά μέχρι κάποιος να μην συμφέρει κάποιον κάπου. Βλέπω πως όλα βασίζονται στο συμφέρον, έτσι και οι σχέσεις δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση σε αυτόν τον σκουπιδότοπο που ζεις και ζω.

Βλέπεις, ο καθένας βλέπει στον άλλον αυτό που θέλει να δει, διαμορφώνει στο κεφάλι του μια περσόνα, ένα προφίλ για τον άνθρωπο που έχει απέναντι του για να τον κάνει τον άνθρωπο που θα ήθελε να έχει απέναντι του. Έτσι τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα άλλωστε. Όταν φέρεις κάποιον στα μέτρα σου είναι πολύ πιο εύκολο να επικοινωνήσεις, να συνεργαστείς, να γίνεις φίλος, να ερωτευτείς, να γαμήσεις ή να γαμηθείς έστω. Και όταν κάποια πτυχή του άλλου σε ξεπερνά ή  δεν σε συμφέρει, απλά τον κάνεις στην άκρη. Όλα είναι εμπόριο. Οι ανθρώπινες σχέσεις πάει καιρός που έχουν γίνει σχέσεις ζήτησης-προσφοράς. Ο καπιταλισμός έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης λογικής και ηθικής. Κανείς δεν γίνεται αποδεκτός από τους άλλους για αυτό που είναι, αλλά για τα συμφέροντα που βρίσκουν οι άλλοι στο πρόσωπό του.

Βαρέθηκα να εκπροσωπώ συμφέροντα. Δεν θέλω να είμαι χρήσιμος, δεν θέλω να είμαι λειτουργικός. Δεν θέλω να είμαι αυτός που θα θυμηθείς όταν θα έχεις ανάγκη και που θα ξεχάσεις μόλις όλα πάνε καλά ξανά. Δεν θέλω να αναλώνομαι σε πράγματα που με καταναλώνουν. Δεν θέλω να είμαι αναλώσιμος. Ψάχνω διαφυγή από τις μνήμες σας, θέλω να με ξεχάσετε και να με αφήσετε ήσυχο. Προσπαθώ να χαθώ από τον κόσμο.

Όλα μου λείπουν όμως. Μου λείπει η ένταση και το τρέξιμο. Μου λείπουν οι κουβέντες και οι δράσεις. Μου λείπουν τα βράδια που περνάγαμε παρέα σε κάποιο κτήριο που δεν θα ξαναπατήσουμε. Μου λείπουν τα τηλέφωνα, η όρεξη και η καύλα για πράξη. Μου λείπει ο έρωτας. Μου λείπουν οι ψευδαισθήσεις μου.

Το ξέρω ότι δεν είμαι ότι ήθελες να είμαι. Ούτε εσύ είσαι ότι ήθελα. Όμως έχει πλάκα έτσι. Μπορούμε παρέα να γίνουμε ότι θέλουμε να είναι αυτός που έχουμε απέναντί μας κάθε φορά να είναι. Ψήσου να προσπαθήσουμε. Δεν αξίζει κανείς να φοβάται την αλλαγή. Γενικά δεν αξίζει κανείς να φοβάται, ο φόβος πάντα τζάμπα ήταν. Αυτό που αξίζει, και πολλές φορές κανείς το πληρώνει ακριβά, είναι το να προσπαθείς.

Το να φεύγεις από κάτι που σε τρομάζει μοιάζει εύκολο, αλλά αν το καλοσκεφτείς, ότι φοβάσαι κατοικεί μες το κρανίο σου. Που να κρυφτείς από τον εαυτό σου, έτσι δεν είναι διπλανέ?

Για το LIVE Οικονομικής ενίσχυσης του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού φιλοσοφικής

κείμενο που μοιράστηκε στο live:

ΝΑ ΑΠΟΤΑΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ, ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

Με αφορμή την συμμετοχή μας στην εν' λόγω πολιτική εκδήλωση αποφασίσαμε ότι είναι μια καλή ευκαιρία να παραθέσουμε κάποιες σκέψεις πέρα από τα κομμάτια μας πάνω στις σχέσεις των «καλλιτεχνών» και των πολιτικών εγχειρημάτων τα οποία καλούνται να στηρίξουν.

Καταρχάς, επιλέξαμε να συμμετέχουμε σε αυτή την εκδήλωση ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι φιλοσοφικής το οποίο δέχτηκε επίθεση από τις πρυτανικές αρχές με τελική έκβαση την εκκένωση του χώρου του στεκιού και την απαλλοτρίωση του αρχείου του. Ακόμα ένας λόγος συμμετοχής μας αποτελεί η δυνατότητα που μας δίνεται να προωθήσουμε τον λόγο μας, καθώς και η προσωπική ευχαρίστηση που αντλούμε από την ίδια μας την συμμετοχή στο μουσικό μέρος της εκδήλωσης. Για μας η στιγμή της σκηνής αποτελεί μια τελετουργία κατά την οποία ολοκληρώνεται μια πλευρά του πολλαπλού εαυτού μας. Η συμμετοχή μας προέκυψε έπειτα από συνεννόηση με άτομο το οποίο γνωρίζουμε προσωπικά, με το οποίο συνυπάρχουμε και σε πολιτικό επίπεδο και το οποίο εγγυήθηκε για μας πολιτικά στην συλλογικότητα του.
 
Με τη σειρά μας τώρα, αν και δεν μας καλύπτει εννοιολογικά η ταυτότητα «καλλιτέχνης», αναγνωρίζουμε ότι αυτό μας προσδιορίζει την δεδομένη στιγμή οπότε αναγκαστικά μέσω αυτής της ταυτότητας, σε συνδυασμό με την πολιτική μας ταυτότητα ως αναρχικοί, επιλέγουμε να αναδείξουμε κάποιες λογικές και πρακτικές, προϊόντα της καπιταλιστικής κουλτούρας, που ελλοχεύουν στα σπλάχνα των κινηματικών δομών και διαδικασιών.
 
Στην δυτική καπιταλιστική κοινωνία η οποία κτίζει και κτίζεται με κύριο διαμεσολαβητή της το θέαμα, οι επιχειρηματικές λογικές δεν αποτελούν ξένο σώμα άλλα υπάρχουν διάχυτες στο κοινωνικό πεδίο δομώντας τον καθένα από μας. Από τον πιο ανυποψίαστο έως και τον πιο υποψιασμένο.
 
Αντίληψη του καλλιτέχνη ως παραγωγού υπεραξίας
 
Όταν η χρησιμότητα του καλλιτεχνικού υποκειμένου δεν έρχεται σε αναλογία με την αισθητική, την πολιτική στάση του και το περιεχόμενο του λόγου του άλλα με την δυνατότητα του να παράξει κεφάλαιο τότε ο καλλιτέχνης δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από έναν παραγωγό υπεραξίας. Αποτελέσματα αυτής της λογικής είναι η επιλογή και προτεραιότητα γνωστών και «μεγάλων» ονομάτων που φτάνει μέχρι το ακραίο σημείο αυτά να επιλέγονται ακόμα και στην περίπτωση που αναπαράγουν και τροφοδοτούν κυρίαρχες ή και εχθρικές λογικές απέναντι στα ευρύτερα αξιακά του αναρχικού κινήματος. Όλο αυτό μετουσιώνεται στην απλή φράση «φώναξε όποιον να’ ναι αρκεί να μην είναι φασίστας και να μπορεί να μας βγάλει τις μπύρες».


Θεαματικοποίηση της κριτικής
 
Για μας οποιοσδήποτε κριτικός και ριζοσπαστικός λόγος παραμένει εγκλωβισμένος στα πλαίσια της έκφρασης αναπαράγει θεαματική λογική. Παρατηρούμε πολλές φορές την δράση των καλλιτεχνών να αντανακλάται μοναχά στα όρια της δήλωσης ριζοσπαστικού-κριτικού λόγου. Αυτή η αντίληψη αδυνατεί να υπερβεί τις σχέσεις πομπού-δέκτη, καλλιτέχνη-κοινού, με αποτέλεσμα να υπάρχει εξειδίκευση και κάποιοι να θεωρούνται "ειδικοί του λόγου" ενώ οι υπόλοιποι να καταλήγουν απλά "παθητικοί δέκτες" ή ακόμα χειρότερα ως εναλλακτικοί καταναλωτές που αντιλαμβάνονται τις αυτοοργανωμένες εκδηλώσεις ως δρώμενα που θα τους προσφέρουν ψυχαγωγία χωρίς αντίτιμο. Μια λογική καθαρά οικονομίστικη, μια λογική-ανάχωμα σε οποιαδήποτε προοπτική χειραφέτησης της συνείδησης , ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας κουλτούρας εκ βαθέων ανταγωνιστικής με το υπάρχον.
 
Η παραπάνω αντίληψη δεν αναπαράγεται μόνο από τους καλλιτέχνες, αλλά επιβεβαιώνεται και από τα πολιτικά εγχειρήματα τα όποια δεν αντιλαμβάνονται τον καλλιτέχνη ως πολίτικο υποκείμενο, την εκδήλωση ως μια πολιτική δράση, στην διοργάνωση και διεκπεραίωση της οποίας καλλιτέχνες και πολιτική συλλογικότητα συμμετέχουν ισάξια. Ακραία έκφανση αυτού είναι η συνολική συμμέτοχη του καλλιτέχνη στην δράση να αποτελεί μοναχά το μισάωρο του "μονόλογου" του. 

Κλείνοντας, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μιλάμε από την θέση του αναμάρτητου, αφού και εμείς με την σειρά μας έχουμε  αναπαράγει τις πιο πάνω προβληματικές λογικές είτε από την θέση του καλλιτέχνη, είτε από την θέση του καταναλωτή, είτε από την θέση του διοργανωτή. Επίσης θέλουμε να επισημάνουμε ότι προφανώς σε καμία περίπτωση δεν εξισώνουμε το κεφάλαιο που παράγεται για σκοπούς αλληλεγγύης και πολίτικου αγώνα με αυτό που παράγεται στους καπιταλιστικούς ναούς της ψυχαγωγίας για το στενό συμφέρον ενός ιδιώτη και της επιχείρησης του. Κεφάλαιο που αποτελεί προϊόν εκμετάλλευσης. Η υπέρβαση των προβληματικών λογικών που παραθέτουμε στο κείμενο αποτελεί για μας ένα πολίτικο ζητούμενο ενός ευρύτερου αγώνα, για την συνολική υπέρβαση του υπάρχοντος και της κουλτούρας του θεάματος που αυτό αναπαράγει. Επιθυμούμε να δούμε καλλιτέχνες και διοργανωτές να συμπράττουν ως πολιτικά υποκείμενα και κάθε εκδήλωση που θα απορρέει από αυτή τη σύμπραξη να αποτελεί μια συντριβή της παθητικότητας και της εξειδίκευσης που επιβάλλει η καπιταλιστική ορθολογικότητα.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗΣ
 
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΜΑΣ.
 
ΣΚΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
 
ΣΚΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

                                                                              
 Ex nihilo, Σκλάβος
 Μάης, 2015, Αθήνα

Rap/Punk Live: Οικονομικής ενίσχυσης διωκόμενων @Μηχανουργείο, 21/12

Αναδημοσιεύω από το www.tomiasma.gr

          Η σύγκρουση με το υπάρχον είναι αναγκαία για την αλλαγή του. Δεν είναι προαιρετική. Κάποιοι συγκρούστηκαν στις πορείες που έγιναν για να δείξουν στο κράτος ότι υπάρχει μαχητικότητα στο δρόμο, ότι μπορούμε ακόμη και με λιγότερο, αλλά και χειρότερο εξοπλισμό, να γίνουμε επικίνδυνοι για την εξουσία.

          Κάποιοι από αυτούς που επέλεξαν να βγουν στο δρόμο, συλλήφθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν από το κράτος και θα τους κυνηγήσουν με κάθε μέσο. Αυτό αποσκοπεί στο να τρομοκρατηθεί ο κόσμος, να τον κάνουν να φοβάται τις κυρώσεις, πιο πολύ από την σκλαβιά του. Τα άτομα αυτά κάναν μια επιλογή και το πολιτικό κόστος αυτού, είναι αύριο να δικαστούν για τις δράσεις τους και τις ιδέες τους, από την άρχουσα λογική, που ορίζει η άρχουσα τάξη σύμφωνα με τα συμφέροντα της. Δεν έγινε κάποια μαλακία και τους έπιασαν, δεν έγινε κάποιο λάθος. Έτσι είναι τα πράγματα. Το κράτος θέλει φυλακή ή ακόμη καλύτερα φοβισμένο και παραγωγικό μέσα στον καπιταλισμό, κάθε άτομο που παλεύει για την καταστροφή του. 

          Εγώ σαν άτομο, το λιγότερο που μπορώ να κάνω για το παρόν γεγονός, είναι να σταθώ δίπλα σε όσους πολεμάνε το κράτος με συγκρουσιακό χαρακτήρα, δίνοντας το παρόν στο δρόμο, μα και εκφράζοντας την στήριξη μου και την αλληλεγγύη μου, παίζοντας ένα live για την οικονομική τους ενίσχυση. Μην ξεχνάμε πως σήμερα ήταν αυτοί, αύριο θα είμαστε εμείς. Όσο χτυπάνε τον διπλανό σου και τον φυλακίζουν, τόσο πιο κοντά είναι το γκλοπ στο κεφάλι σου. Αν δεν το καταλαβαίνεις, όταν θα το νιώσεις θα είναι αργά.

Τα λέμε στο δρόμο.

Αργοπεθαίνοντας

Οι μέρες μας περνάνε. Εγκλωβισμένοι σε δωμάτια λιώνουμε τα μυαλά μας. Συζητήσεις, κείμενα, τσακωμοί, συζητήσεις και πάλι συζητήσεις. Και πάμε πάλι. Δρόμος, δρώμενα, κρύα πρωινά, μαγαζιά, πορείες, περιφρουρήσεις, αποξένωση και μοναξιά.

Μας βλέπω σαν κινούμενους εκρηκτικούς μηχανισμούς που αν σταματήσουν, έστω και για λίγο, θα γίνουν χίλια κομμάτια. Γύρω μου άνθρωποι με όραμα για έναν κόσμο με περισσότερη ανθρωπιά γίνονται όλο και πιο απάνθρωποι καθημερινά. Λέμε τόσα ενώ δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Λέξεις ικανές να κατεδαφίσουν καθεστώτα με το βάρος της έννοιάς τους, χρησιμοποιούνται τόσο απλά και καθημερινά που μου μοιάζουν πούπουλα. Η συνήθεια κυριαρχεί, όλοι φωνάζουν, όλοι μουγκοί. Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους παρέα με το νόημα των ατόμων που τις προφέρουν. Χάνουμε τον πόλεμο χωρίς να δώσουμε μια τουλάχιστον μάχη. Ηττοπάθεια και καθημερινότητα. Επαναλαμβάνομαι.

Δεν γράφω συχνά, δεν ξεδιπλώνω ολόκληρη την προσωπικότητά μου μέσω του λόγου.  Δεν κάνω όσα θέλω να κάνω, δεν πετυχαίνω όσα θέλω να πετύχω. Πολλές φορές με βρίσκω να μην προλαβαίνω να σκεφτώ. Ο χείμαρρος του σήμερα με καταπίνει και προσπαθώ να μην πνιγώ.  Προσπαθώ να γεμίσω το κενό της ουσίας με δράση, δράση όχι από στείρα αντίδραση, δράση που θα εδραιώσει επικοινωνία και σχέσεις με αυτούς που θέλω να έχω δίπλα μου σαν έρθει η αλλαγή, με αυτούς που θα πεθάνω για πάρτη τους και αυτοί αντίστοιχα για την δική μου. Δράση που πάνω από όλα θα γεννήσει την ειλικρίνεια μεταξύ μας. Η ειλικρίνεια είναι το πιο όμορφο και, ταυτοχρόνως, το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό μας. Η ειλικρίνεια τρομάζει, η ειλικρίνεια διώχνει, η ειλικρίνεια βγάζει στην επιφάνεια το τέρας που κρύβεις μέσα σου, η ειλικρίνεια σε κρατά άνθρωπο. Όλοι  κλεισμένοι σε χαρακτηρισμούς, σπίτια, δρόμους, κουκουλωμένοι με τα κόμπλεξ και τις φοβίες μας, φοβόμαστε την ειλικρίνεια, φοβόμαστε τα τέρατα, φοβόμαστε τους ανθρώπους.

Συνειδητοποίησα πως νιώθω ζωντανός μόνο όταν όλα πάνε σκατά. Η ασχήμια του κόσμου που ζεις και ζω είναι πλέον η μόνη πηγή έμπνευσης για να κάνω το οτιδήποτε θεωρώ ουσιαστικό και αναγκαίο. Δημιουργώ με σκοπό να καταστρέψω. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταστρέφω με σκοπό να δημιουργήσω.

Όλα πάνε σκατά. Έκατσα να γράψω. Μου λείπουν τα αδέρφια μου. Βραδινά τηλεφωνήματα για να την παλέψω. Ο κόσμος με πνίγει, ο κόσμος με διώχνει. Ο κόσμος φοβάται την ειλικρίνεια και ζει στο ψέμα. Ο κόσμος προτιμά το ψέμα, την πελατειακή σχέση, τον μαζοποιημένο ατομισμό. Ο κόσμος γουστάρει να μαθαίνει τα νέα σου και να τα ξεχνά μετά από λίγο, ο κόσμος γουστάρει να σου ζητάει να καταστρέφεσαι για αυτόν και να σε καταστρέφει ως αντάλλαγμα, ο κόσμος γουστάρει να σε βλέπει να τρως για να μην φαγωθείς, ο κόσμος γουστάρει το σεξ και φοβάται τον έρωτα, ο κόσμος κάθεται σπίτι του και βλέπει τηλεόραση όσο μπάτσοι δέρνουν και δένουν ανθρώπους που παλεύουν για αξιοπρέπεια και ελευθερία. Ο κόσμος βρωμάει αποσύνθεση.

Παρατηρώ τον κόσμο να καταρρέει. Αργά και σταθερά. Τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή, είναι δική μας επιλογή να μένουμε σαθροί. Μου αρέσει να πιστεύω πως κατά βάθος όλοι θέλουμε να αφανιστεί το σάπιο μας είδος από τον κόσμο και πρώτιστα εμείς οι ίδιοι. Όλα γύρω μου αργοπεθαίνουν. Αργά και σταθερά. Το ίδιο και Εγώ.

Άλλο ένα κείμενο για το τίποτα, τίποτα το ενδιαφέρον για να διαβάσεις. Πρέπει να φύγω.

Η σκέψη μόλυνση (δικαιολογόντας το αδικαιολόγητο)

 Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία. Διατηρούμε την αισχρότερη μιζέρια μας μ' επαναστατική φρασεολογία. Έλεγε ο Άσιμος. Και είχε δίκιo.

Ο χώρος νοσεί χρόνια τώρα μα κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί. Η κατάσταση λίγο-πολύ γνωστή. Άλλη μία κλασική μέρα στην μητρόπολη φτάνει στο τέλος της και άλλο ένα κλασικό βράδυ αρχίζει. Άλλο ένα κλασικό βράδυ αυτοκατανάλωσης του «επαναστατικού δυναμικού» του ελλαδικού χώρου μέσω της κατανάλωσης αλκοολούχων και κάθε ειδους ψυχοτρόπων ουσιών. Άλλο ένα κλασικό βράδυ αποχαύνωσης και ανίας κατά το οποίο οι τόσο ευαίσθητοι επαναστάτες, μη μπορώντας να αντέξουν στην ιδέα οτι ζούν απλά «άλλο ενα κλασικό βράδυ», πασχίζουν να ξεφύγουν από το αβάσταχτο βάρος της μουντής καθημερινότητας θολώνοντας το λογικό τους και ελπίζοντας οτι τουλάχιστον θα μπορούν να κοιμηθούν ήσυχα σαν γυρίσουνε τα ξημερώματα στο σπίτι. Ο χώρος σαπίζει από μέσα χρόνια τώρα μα κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί.

Το να ξεφεύγει από την πραγματικότητα αποζητώντας την χαρά και την ευτυχία που αυτή δεν μπορεί να σου προσφέρει δεν είναι πράγμα δύσκολο να επιτευχθεί. Το δύσκολο είναι, και εκει έγκειται όλη η ουσία κάθε επαναστατικής διαδικασίας , να προσπαθεί κανείς να αλλάξει την πραγματικότητα και να διεκδικήσει την χαρά και την ευτυχία που του στερήσανε οι εξουσιαστές και όλοι όσοι διαιωνίζουνε την ύπαρξη και την ευημερία των εξουσιαστών είτε υποστηρίζοντας τους, με την ελπίδα να γίνουν κάποια μέρα σαν κι αυτούς, είτε απλώς κρατώντας ουδέτερη στάση.

Για να αλλάξει όμως κανείς την πραγματικότητα θα πρέπει πρώτα να την ζήσει, να την υποστεί, να την καταλάβει και να την αποταχτεί. Θα πρέπει πρώτα να συγκρουστεί μαζί της με όλη του την δύναμη αδιαφορώντας για το τίμημα ή το τελικό αποτέλεσμα. Πράγμα δύσκολο για κάποιον που δεν μπορεί ούτε να αρθρώσει λέξη από την ζαλάδα.

Δυστυχώς σε κάθε χώρο που γίνεται προσπάθεια να αναπτυχθούν επαναστατικές προοπτικές συχνάζει και η συνήθεια της ηττοπάθειας. Η τελευταία πλασσάρεται μέσω της ναρκοκουλτούρας σαν «απελευθέρωση» σαν «κατάργηση των ταμπού που επιβάλλει η κοινωνία», παρουσιάζεται δηλαδή ντυμένη με το μανδεία της αντίδρασης, του «εναλλακτικού» τρόπου σκέψης και όπως ειναι φυσικό βρίσκει γόνιμο έδαφος στα μυαλά των «επαναστατών» που από ψυχολογική αδυναμία έχουνε πέσει στο ατέρμονο τέλμα της ματαιότητας, αν και κανείς τους δεν θέλει να το παραδεχτεί. Έτσι η μιζέρια και η αυτολύπηση επικρατεί έναντι της θέλησης για αλλαγή και της πραγμάτωσης της. Η απόλαυση της επαναστατικής δράσης και η ηδονή που προσφέρει η εξεγερτική ζωή υποκαθιστόνται και καταπνίγονται από την επανάπαυση και την σταδιακή αποβλάκωση των επαναστατικών υποκειμένων.

Το κράτος προσφέροντας φτηνή ηδονή και πλασάροντας την με ένα περιτύληγμα «περιθωρίου» κατάφερε να κάνει κάτι επικύνδινο σχεδόν ακύνδινο. Κατάφερε να μουδιάσει την οργή, να νοθεύσει την σκέψη και να αποπροσανατολίσει το μίσος. Κατάφερε να κάνει την εναντίωση κοινωνικό ρόλο και την αναρχία λάιφσταιλ. Η «αυλή» δεν θα φοβηθεί ποτέ ενα τσούρμο απο μεθυσμένους χωρικούς. Η «αυλή» είναι οπλισμένη και οι χωρικοί μεθυσμένοι δεν μπορούν να στοχεύσουνε σωστά. Πόσο μάλλον, να πάρουνε τα σωστά κεφάλια. Το κράτος μας κλείνει το μάτι πονηρά και μας κρυφογελά. Απολαύστε το.
 
Ψάχνουμε αυτους που μαζί θα σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα και σηκώνουμε το βάρος της εναντίωσης μας σε αυτήν με το Όλον του συνειδητού μας. Νηφάλιοι, χωρίς αυταπάτες. Δεν προσπαθούμε να βρούμε τίποτα όμορφο ή να ωραιοποιήσουμε οτιδήποτε σε έναν κόσμο που βρωμά αποσύνθεση και γεννά μόνο ασχήμια. Κυοφορούμε την σκέψη, τον δαίμονα.

Αφήνουμε τις ψευδαισθήσεις σε αυτούς που τις χρειάζονται. Πασχίζουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ελεύθερη, μία κοινωνία που θα ζεί για να ζεί και η ζωή θα είναι μία ζωή αληθινή, πιο μεθυστική και απολαυστική από οποιαδήποτε ψυχοτρόπα ουσία. Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για τον σκοπό αυτόν και δεν ανεχόμαστε κανέναν «μπερδεμένο και απογοητευμένο» να γίνεται περριτό βάρος στις πλάτες μας.

Επιστροφή στο μηδέν

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που κάθισα να σκεφτώ και να οργανώσω την σκέψη μου. Τελευταία όλα κυλάνε χαοτικά και γρήγορα γύρω μου, όλα είναι θολά και έτσι δεν μπορούσα να βγάλω άκρη από τίποτα.

Νιώθω κουρασμένος. Προσπαθώ όσο μπορώ να μένω κλεισμένος σπίτι. Η ανθρώπινη επικοινωνία μου κάθισε βαριά, μάλλον δεν την έχω συνηθίσει. Όσο αλλάζεις καταστάσεις και μαθαίνεις κάτι καινούργιο τόσο πιο διχασμένος νιώθεις. Βρίσκω το δίλημμα του να κλειστώ μέσα να ηρεμήσει το κεφάλι μου ή να τραβηχτώ έξω να αλληλεπιδράσω βασανιστικό. Όταν ψάχνεις χρόνια να βρεις ανθρώπους που να έχετε κάτι να πείτε και εν τέλει τους βρίσκεις, αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά πως η μοναξιά έχει καταντήσει εθισμός και έτσι σαν την στείλεις στο διάολο για λίγο, το στερητικό σύνδρομο σου χαρίζει ωραιότατες κυκλοθυμίες και αγοραφοβία.

Τα πάντα κινούνται μα, ταυτοχρόνως, τα πάντα μένουν στάσιμα. Τα αδέρφια μου τα πνίγει ο καπιταλισμός. Είναι μακρυά, ο καθένας χαμένος στα δικά του. Μου λείπουν. Όλα τα πλάνα και τα σχέδια για την αλλαγή μοιάζουν εύθραυστα. Η ανάγκη για επιβίωση και κάλυψη των βασικών αναγκών μου κάθεται θηλιά στον λαιμό. Αν κουνηθώ να κάνω το οτιδήποτε πέρα από το να βγάλω την σχολή μου νιώθω ότι θα πνιγώ. Λεφτά δεν παίζουν και η έμπνευση μου σιγά, σιγά τελειώνει. Βαριέμαι και με βαριέμαι που βαριέμαι μα βαριέμαι και να μην βαριέμαι. Εσύ?

Βγαίνω βράδια μόνος και κάνω βόλτες μακρυά απ' το σπίτι. Φορώ την ψυχρή μου φάτσα σαν φτάσω στο κέντρο της πόλης. Είναι ζούγκλα η Αθήνα τα βράδια αλλά κανείς δεν έχει τα αρχίδια να σε μανουριάσει αν δεν του δώσεις πάτημα. Μαύρα ρούχα και κουκούλα. Περαστικός ανάμεσα σε περαστικούς. Ανώνυμος, κανένας. Συχνά φαντάζομαι πως θα ταν να μου την πέφτανε και να με σφάζανε σε κάποιο στενό της Αθήνας για το πεντάευρο και το κινητό που κουβαλώ πάνω μου. Περνώ από Εξάρχεια. Στην πλατεία, το επαναστικό δυναμικό αυτο-καταστέλλεται πίνοντας τσιγάρα όπως πάντα. Γαμώ κατάσταση. Συναντώ γνωστούς μα δεν βρίσκω λόγο ούτε όρεξη για κουβέντα. Το κίνημα απόψε θα την βγάλει χωρίς εμένα σύντροφοι. Χαιρετώ, φεύγω. Περνάω από Βικτώρια. Μετά επιστροφή στο κουτί.


Όλα γύρω μου μοιάζουν μηδενισμένα. Καταστρέφοντας τις όμορφες αυταπάτες περί μιας χαρούμενης ζωής, βουτώ ξανά στον βούρκο της πραγματικότητας. Γυρνάω από ανθρώπινη σχέση σε ανθρώπινη σχέση, παρατηρώ, αναλύω, κατανοώ, απογοητεύομαι. Όλοι γύρω έχουνε πρόβλημα, όλοι γύρω είναι το πρόβλημα. Μπα. Εγώ έχω το πρόβλημα διπλανέ. Εγώ είμαι το πρόβλημα. Απομακρύνομαι από ότι αγαπώ για να μην το μισήσω. Φρικτές σκέψεις. Όσο περισσότερο σκέφτομαι τόσο πιο πολύ δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα.

Σήμερα θα κάτσω σπίτι. Παίρνεις τηλέφωνο να μάθεις τι κάνω. Φορώ την μάσκα με το χαμόγελο μην πικραθείς, όλα καλά διπλανέ. Με τραβάς να τραβηχτώ έξω από το σπίτι, τραβιέμαι. Είναι όμορφα έξω. Ξεχνώ για λίγο την μοναξιά, τον κανένα. Χαμογελώ. Στραβώνω. Κυκλοθυμίες. Όλα είναι μαύρα και μην μου ζητάς να ξεκολλήσω. Δεν είμαι κυνικός εσείς δεν με καταλαβαίνεται. Προσπαθώντας να νικήσω την ματαιότητα και να φτάσω στον άνθρωπο Δημιουργό, βρίσκω τα πάντα μάταια. Πάω βόλτες, από σπίτι σε σπίτι, από παρέα σε παρέα, από συζήτηση σε συζήτηση. 

Μα πάντα επιστρέφω στο μηδέν.