Έξυπνα και δημιουργικά παιδιά γεμίζουμε με ψυχολογικά τα ιστολογία μας στην γωνία μας ο καθένας πάλι μόνος του με κλειστό το στόμα του να ζούμε τα δικά μας ακόμα δεν βρήκα λύση ούτε κι ώθηση αφού όλοι είχαν δουλειά όταν κάποιος έπρεπε κάπου να βοηθήσει και μην ρωτήσεις αν ήσουν εσύ αυτός αν με είχες νιώσει θα σουν φίλος και όχι απλά γνωστός
μένω ψυχρός και αδιάφορος στους δίπλα ανθρωπόμορφα, όμορφα, πρόσωπα χαμόγελα που κρύβουν από πίσω την ασχήμια την αρρώστια, το ψέμα, την βρώμα αμόλυντος μένω από μόλυνση γαμιόλιδες ακόμα δε μιλάω πολύ γιατί έχω μεγάλο στόμα γιατί αν καταφέρω την σκέψη να φέρω στη επιφάνεια έτσι ακριβώς όπως με γαμάει τόσα βραδιά στην αφάνεια θα κάψει τα μυαλά σας σαν βγούνε
απ την αδράνεια
ζιζάνια, κεφαλιά άχρηστα βρίσκετε λάθη σε ότι και να κάνω δεν ζω ευχάριστα κάνω ότι κάνω για πάω παραπάνω να γνωρίσω μια καλύτερη πλευρά μου να ξεκάνω την παλιά μου έτσι πάει, έτσι κυλάει πάλι χαμόγελο πάνω στην μάσκα νέα μέρα στην πόλη μας ξεκινάει
Σιγά-σιγά πεθαίνεις Σου λέω ζήσε και μου λες δεν προλαβαίνεις Άσε τις δικαιολογίες δεν με νοιάζουν ρε δεν το καταλαβαίνεις Δεν πιστεύω στον θεό σου, δεν περιμένω λύσεις Ουρλιάζω όσο αρνείσαι να σκεφτείς πριν να μιλήσεις Κι αν νομίζεις ότι πέφτω πάλι έξω Εσύ θυμήσου έπαψες, εγώ από την άλλη δεν φοβήθηκα να μπλέξω
Έχω τάσεις, Τις σκέψεις που με πνίγουνε να τις κάνω προτάσεις Γαμώ τις πολιτικές σου παρατάξεις τώρα έλα να με σπάσεις Μιλώ όταν έχω βάσεις Κάνε και συ το ίδιο να πάμε μπροστά Αλλιώς καλύτερα κοιτά να σκάσεις
Λαβε θέσεις άμυνας και κράτα αποστάσεις Αφήνομαι στην μάχη για το αύριο Ενώ εσύ κρατιέσαι πίσω γιατί και καλά, Έχεις πολλά καλά να χάσεις
Όλα είναι μάταια ˙ Έτσι όπως πας τίποτα δεν θ’ αλλάξεις. Κανένα στόχο δεν θα φτάσεις. Γιατί δεν θέλει μόνο λέγειν μου μάθαν θέλει και πράξεις
Θέλει να πιάσεις Τον κακό σου εαυτό, στην λάσπη να τον πετάξεις Να τον πατάξεις και να τον διδάξεις Να τον αναπλάσεις Να διαβάσεις, να γνωρίσεις ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ
Κρίνε για να κριθείς Προσπάθησε όσο μπορείς Τον υπεράνθρωπο να φτιάξεις. Έτσι θα αλλάξεις.
Γύρω μου φάτσες αστείες Στα δεκαεπτά όλα σκατά Και οι σκέψεις περί ηθικής και ύπαρξης του είδους Φέρνουνε ημικρανίες Αδιέξοδα, σκαλώματα και φρίκη Κλεισμένος μες το σπίτι Όπου πάντα πάρων αυτοί οι φίλοι Κολλητοί, ηλεκτρονικοί κάπως ύποπτοι και πλαστικοί Μα όμως πάντα χαμογελαστοί Τηλεοπτικοί εγκληματίες να πλασάρουν αηδίες Και στην πιάτσα πρόβατα που φοράν φαρδιά Να εκπροσωπούν κάποιες πλατείες
Αξίες, δεν έχω τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι Πόσο ακόμα να σας βλέπω θα αντέχω Δεν συμμετέχω σε γιορτές και λες Πως δε ζω τίποτα για να έχω Αύριο να θυμάμαι Εγώ όμως να ξέρεις δεν ταυτίζω το ζω με το κοιμάμαι
Είναι ακόμα μυαλά γεμάτα επανάσταση σκέψη και βρώμα Εκεί που άλλοι δεν έχουνε τίποτα στην κούτρα να σκεφτούνε Και πέφτουνε σε κόμμα, ακόμα Αποκομμένος από το κάθε σώμα Μέχρι να μπεις στο χώμα
Μ’ ένα χάος στόμα σαν κανένας
Θα ουρλιάζω το τίποτα ακόμα
Κυνηγημένοι από τις σκέψεις μας Ψάχνουμε καταφύγια στις σαχλές στιγμές Τις σαχλής πραγματικότητας μας Και εναποθέτουμε όσο πραγματικό εαυτό μας έμεινε Σε κακογραμμένους στίχους.
Είναι οι ιδέες, οι ιδέες μας, Αυτές που θα σφάξουν κάθε στρατηγό Θα καταστρέψουν κάθε όπλο και στρατό Για να αφανίσουν αυτές τον κόσμο πρώτες.
Αν δε το κάνω εγώ, Τότε θα το κάνει κάποιος άλλος Όποτε είστε χαμένοι από χέρι. Όποτε αρχίστε να κλαίτε ή να βελτιώνεστε.
Δεν είμαστε τίποτα παρά μόνο σωματίδια ύλης Που ψάχνουν την ουσία μέσα στην σκόνη Μέχρι να γίνουν σκόνη ή στάχτες Από τον παλιό τους εαυτό.
Δεν είμαστε τίποτα, είμαστε όμως μόνοι. Μόνοι, εμείς και η μοναξιά μας. Τουλάχιστον οι μοναξιές δεν είναι πολλές Γιατί αν ήταν πολλές μπορεί να έμοιαζαν με τους φίλους μας Και να νομίζαμε εσφαλμένα ότι η φιλία είναι τόσο χάλια.
Δεν είμαι ματαιόδοξος, ούτε καταθλιπτικός Εσείς είστε ονειροπόλοι Και δεν αξίζει να είσαι ονειροπόλος Αν υπακούς στο ξυπνητήρι που βρίσκεται μες στο κεφάλι σου
Δεν είσαι εσύ, εσύ Και εμείς οι άλλοι Ο καθένας εσύ είσαι εσύ Και μαζί όλοι οι άλλοι σου
Πολύπλευρες προσωπικότητες Με λαβύρινθους για μυαλά Και σκηνές θεάτρου για πρόσωπα Λένε καλημέρες σε άλλο τόσο αγνώστους περαστικούς της ζωής τους. Και μετά υποτίθεται ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.
Θα είμαστε τυχεροί αν μπορέσουμε να αφαιρέσουμε Το προσωπείο και να αντικρύσουμε τον καθρέπτη Χωρίς να πεθάνουμε μέσα σε εμέτους αηδίας. Αυτοί είμαστε λοιπόν, βελόνες.
Βελόνες, φτιαγμένες ανορθόδοξα Με αμβλέα άκρα Και ακονισμένες κεφάλες.
Δεν το ζούμε στο δρόμο Αλλά προσέξτε που πατάτε από δω και περά. Και ξέρεις ε, Κοίτα οι σόλες σου να είναι σκληρές Και τα κορδόνια σου δεμένα σφιχτά Γιατί αν φας τα μούτρα σου Θα πονέσεις περισσότερο.
Μα ακόμα κι αν δεν πέσεις, Ακόμα κι αν δεν τρυπηθείς Εμείς και πάλι θα σε ενοχλούμε σιχαμένε Γιατί σε αναγκάσαμε να έχεις σκληρές σόλες Και οι σκληρές σόλες δημιουργούν κάλλους.
The boxes are
grey, the classes are pretty
The children are young, the girls are beautiful
We have pencils
The teachers have houses; the pictures are on the walls
The boys are at schools, the mothers have babies
The pianos are old, and yet
We have pencils
The countries are still murderers, the cops ‘re still problematic
Our minds are still breathing, but also dying slowly at some attic alongside
with old furniture and score eaten closure
Businesses still running and innocent blood still flowing
Books’ still being burned but thanks god we have TV’s
If someday my cell phone breaks down I’ll lose a hundred of friends or so
Then I’ll buy three new ones and become more socialized than ever
I’ll be complete when I’ll be able to think about the world and feel happy
Given that I’m not on drugs trippin at the time
When the war is over peace protesters will fund a new one so they can protest
once more
The sky is blue when it’s not white from the napalm bombs
They said that flowers give hope, but there is no flowers left at Syria no more
The pianos are still old and forgotten and art still don’t cost shit
Money’re red, still painting the American flag
Every war a white star
My hands still workin but my arms are broken
Che’s still a t-shirt logo
My hands still workin but my arms are broken
Cause art cost a fuckin fortune if you don’t know what art is
My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs, I have a pencil to write me down
The boxes are grey, but their screens are colorful
The classes are pretty, as long as students have shit in their heads
The children are young, still they have psychological problems
The girls are beautiful, and already preparing to become sluts
We still have pencils
The teachers have homes, with no libraries in them
The pictures are hangin’ on the wall, hanged by the dead memories
The boys are at schools, doing prison life seminars
The mothers have babies, which have cancer scribbled on their fates
The pianos are old but their music still has a revolutionary tone in it
My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs a shit or two, we have our pencils
To write us down.
ακυρηλες στην αρχη κατι σαν ασκηση αγγλικων (μπορει και λαθος) που βρηκα σε τετραδιο του αδερφου μου. εκατσα και εγραψα και αλλες ακυρηλες και βγηκαν στιχοι. ελα ρε
Ο θεός στον οποίο αποδίδω πίστη, αιώνια πίστη είμαι ΕΓΩ. Πιστεύω
σε έμενα, έναν ΕΜΕΝΑ που στόχος του θα είναι η εξέλιξη και βελτίωση του εαυτού
του και ύστερα η βελτίωση των δίπλα του.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα υποφέρει από την ανασφάλεια
του λάθους. Που δεν θα πεισμώνει για να μην απογοητευτεί και ηττηθεί αλλά που
θα αναγνωρίζει τα λάθη του και θα παροτρύνει τους άλλους να του αναδεικνύουν τα
λάθη του ώστε να μπορεί αφού ανακαλύψει τα αίτια και τους παράγοντες που τον οδήγησαν
στα λάθη αυτά, να αναπροσδιορίσει τις αντιλήψεις του και να αναπλάσει τον εαυτό
του καλύτερο, πιο ισχυρό, πιο θαρραλέο και δίκαιο, πιο ορθό και έξυπνο.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα ανέχεται να λέει και να του
λένε ψέματα για τίποτα . Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα επιδιώκει την απόκτηση της
αλήθειας όποιο και αν είναι το τίμημα.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα κρύβει την άποψη του, ούτε
θα σιωπά για χάρη της φιλίας ή της συγγένειας, που θα έχει χρέος να κρατηθεί αγνός
από την βρωμιά των ψεύτικων-τυπικων σχέσεων και να βοηθήσει τους άλλους να εξελιχτούν
δείχνοντας τους τις αδυναμίες τους και στηρίζοντας με πειστικά και ορθά επιχειρήματα
γιατί οι αδυναμίες που βλέπει πάνω τους είναι όντος αδυναμίες.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα ανέχεται να τον εκμεταλλεύονται
, ούτε αυτόν ούτε κανέναν και που θα τιμωρεί τον εκμεταλλευτή όπως του αναλογεί.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα πιστεύει σε ένα ΕΜΑΣ ακόμη πιο εξελιγμένο και ενάρετο και θα
το στηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα παραμείνει αμόλυντος από την μόλυνση
των καιρών.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που στόχος του θα είναι να επιδιώκει
την σκέψη και που θα ωθεί τους άλλους στην σκέψη. Μια σκέψη όχι βεβιασμένη και υποδουλωμένη
αλλά μια σκέψη ελεύθερη δίχως όρια και περιορισμούς, που δεν θα είναι θύμα φραγμών
που έχουν επικρατήσει στις σύγχρονες κοινωνίες και τις αντιλήψεις των ανθρώπων.
Μακριά από πολιτικές ορθότητες και στερεότυπα.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα αποδέχεται ποτέ τον εαυτό
του σαν αυθεντία, που θα αμφισβητεί καθημερινά και συνεχώς τις ιδέες του και θα
πασχίζει να βρει ψεγάδια τα οποία θα αφανίζει βρίσκοντας λύσεις και απόψεις σωστότερες
που θα γίνουν θεμέλια για την ανοικοδόμηση ενός ΕΜΕΝΑ ακόμη πιο ισχυρού από τον
προηγούμενο.
Πιστεύω σε ένα ΕΓΩ που θα αναγεννάτε κάθε καινούργια μέρα από
τις στάχτες του προηγούμενου και θα αντιπροσωπεύει την εξέλιξη και την βελτίωση
σε προσωπικό επίπεδο , ένα ΕΓΩ δίχως επιβλαβές εγωισμό, δίχως υπεροψία. Μόνο γνώση,
κρίση και άποψη.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα περνά από την θεωρία στην πράξη.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα αφήνει την ηλικία του να
του σταθεί εμπόδιο η δικαιολογία στο να μην βελτιωθεί.
ΕΓΩ μαζί με άλλους ομοίους μου θα στηρίζουμε και θα υποστηρίζουμε
ένα ΕΜΕΙΣ πάνω απ όλα. Θα γίνουμε η βάση για τον νέο άνθρωπο. Τον ΑΝΘΡΩΠΟ.
Να, πάρτε και αυτο το όμορφο.
στιχοι:
I'm not the priziest horse or the classiest fighter
With shattered glass in my voice
Writing my name on the wall with the fingers my highschool gave me; I'm still
Counting electric sheep at night, in love with an electric blanket
In fact I make love with electric outlets
In my sleep, it's all flying pigs and things that want me dead;
When I'm awake, it isn't much different. It's not them versus us
The battle wages over future addictions
Something's missing, and I can't quite focus on it
Oh, it must be the disappearing act we all put with our dreams
They'll never find me as long as I keep smudging off into the background
And continue to sink through the sidewalk with my head under a bench, to see
Who hears me, narrating their lives by the way they hold their money so tight
So they could send their kids off, but the best historians sleep on benches
(Why is everybody sleeping on benches?)
I've been a rock as long as I've lived
Since everything has to be a nobel prize winner
I should've quit when I saved the ozone
I should have known if I can't feel the ones I came with, it's a good time to rest
And hold fear at bay like some hold the margins they need to survive in
Barely alive, and you want me to lighten up?
Make an angel on the beach or pick a boquet in your garden
Call me when they drop redemption upon you like a piano
Record the noise it makes when it flattens your hands
Then you realize it was only a dream and you were tied to a tree the whole time
Watching friends drag by 'cause they can't look at the scars under your eyes
Burned to hell covered by locusts, they're trying to quote us
Now that they finally broke us into ridiculous names and meaningless titles
I won't forget, the little things escape
Through the pores in my skin so I can pour it on thick
And watch them scurry to escape the glass, leave the collection
And have a life of their own, well get rich you'll hate it too..
I promise..
[Chorus]
In this life all I have, a falling sky in my arms
It's not that heavy, make pretend
It's someone else's party, what a gas
Shaking the hands that never trembles and always land on my feet
At this present elevation, I can't see past my feet
Between God's bald spots where the sky stops
I'm one of the Earth's latest gallstones
Despite all the America going on, it's all Rome
Go get unstuck, don't lose sleep 'til you can't find solace
In the fact that you can barely control yourself. Let alone
We're all tied down; since our wings got clipped, and lately can't sing enough
In the party that never ends, 'cause no one knows how to clean up the mess
What's up with all the gags?
Everyone around me has these holes drilled through 'em
And someone on the other side is trying to figure it out. Dying to be someone
Killing to be recognized as something that you're not
Well since we're all so into introductions, don't forget your names
Since you love yourself so much, keep it away from me
'Cause I've baked under artificial lights with artificial girls
And that sinking feeling there's someone sleeping inside my sleepless body
Quit playing kid games with your old tongue
'til you can find someone to buy future epiphanies from. Here's one:
I live in the city and leave everything alone, yesterday it was all TV
After all is said and done, we barely have memories
So I write what I feel, sue me if it's empty
Imagine that, I'm barely human, I'm barely human..
[Chorus]
In this life all I have, a falling sky in my arms
It's not that heavy, make pretend
It's someone else's party, what a gas
Η νύχτα ήταν ωραία. Είχε δροσιά και οι δρόμοι ήταν άδειοι, δείγμα του ότι στην Αθήνα του 2012 λίγοι περνάνε αληθινή κρίση, πράγμα όντας ανακουφιστικό μετά από μια μέρα ανυπόφορης ζέστης.
Ήμασταν για βόλτα απ’ τις επτά και κατά τις έντεκα- δώδεκα είχαμε ξεμείνει οι δυο μας, εγώ και ο Βαγγέλης*. Καθώς το πράγμα πήγαινε για διάλυση και κάνεις μας δεν ήθελε πραγματικά να πάει σπίτι του, είπαμε να πάρουμε κάνα σουβλάκι και να κάτσουμε σε κάνα σκαλί. Παραγγείλλαμε, εγώ καλαμάκι αυτός πυτόγυρο. Είχαμε πιει και λίγο πριν και γι’ αυτό είχαμε και όρεξη.
Βγήκαμε απ' το μαγαζί, αρχίσαμε τις βόλτες –οι οποίες κατέληγαν πάντα στα σκαλιά του σπιτιού του- λίγα μέτρα μετά το μαγαζί παρατηρήθηκε το φαινόμενο. Από μπροστά μας πέρασε μια κοπέλα ,γύρω στα είκοσι τρία?, μας έκανε εντύπωση και ο β. είπε ο θεέ μου! «Ναι καύλα είναι» ,είπα «Μόνο; Πω ρε πούστη μου γαμώτο, ποιος τις γαμάει όλες αυτές?» «Ξέρω γω, όταν μάθεις πες μου» «Και είναι και του τύπου μου», είπε, « Από αυτές που μ’ αρέσουν όχι πολύ καλές, μόνο επιφανειακά αλλά κατά βάθος σκρόφες και υπεράνω στο χαρακτήρα. Με φτιάχνουν κάτι τέτοιες» «Εμένα με φτιάχνουν όλες, αρκεί να ταιριάζουμε ιδεολογικά και να μην είναι και τελείως ηλίθιες» «Ε, και γω δεν βάζω περιορισμούς» …
«πάντως είπες θεέ μου ενώ είσαι άθεος» «α ναι, ε κοίτα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις δεν σκέπτομαι ορθά» «γιατί έτσι;» «Θα σου πω», είπε «Ο άντρας έχει δυο κεφάλια όταν το αίμα συγκεντρώνετε μόνο στο ένα, το άλλο υπολειτουργεί» «Κατάλαβα» …
«Ξέρω τι έγινε στην προκειμένη», είπα, «Ειδές την γκόμενα και ερεθίστηκες. Έτσι το αίμα άρχισε να συγκεντρώνεται στο κάτω κεφάλι και καθώς κυλούσε, το κεφάλι γέμιζε ενώ τα κατακάθια του αίματος σου, τα αργοκίνητα και χαζά αιμοσφαίρια του χριστιανού έμειναν πίσω, στο πάνω κεφάλι. Γι’ αυτό είπες θεέ μου» «Γαμάτο, να γράψεις κάνα ποίημα γι’ αυτό» «Μπορεί»
Γελάσαμε. Μετά είπαμε διάφορες μαλακίες περί του θέματος αλλά και διάφορες άλλες για άσχετα πράγματα για κάνα μισάωρο και χωριστήκαμε. Η νύχτα ήταν όντως ωραία.
