ο προσωπικός διπροσωπισμός μου

με την μάσκα μου για ατου μου να κοιτώ με τα πλαστικά μου μάτια τα πλαστικά μάτια της μάσκας του εχθρού μου

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

massive shit


The boxes are grey, the classes are pretty
The children are young, the girls are beautiful
We have pencils
The teachers have houses; the pictures are on the walls
The boys are at schools, the mothers have babies
The pianos are old, and yet
We have pencils

The countries are still murderers, the cops ‘re still problematic
Our minds are still breathing, but also dying slowly at some attic alongside with old furniture and score eaten closure
Businesses still running and innocent blood still flowing
Books’ still being burned but thanks god we have TV’s
If someday my cell phone breaks down I’ll lose a hundred of friends or so
Then I’ll buy three new ones and become more socialized than ever
I’ll be complete when I’ll be able to think about the world and feel happy
Given that I’m not on drugs trippin at the time
When the war is over peace protesters will fund a new one so they can protest once more
The sky is blue when it’s not white from the napalm bombs
They said that flowers give hope, but there is no flowers left at Syria no more
The pianos are still old and forgotten and art still don’t cost shit
Money’re red, still painting the American flag
Every war a white star

My hands still workin but my arms are broken
Che’s still a t-shirt logo
My hands still workin but my arms are broken
Cause art cost a fuckin fortune if you don’t know what art is
My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs, I have a pencil to write me down

The boxes are grey, but their screens are colorful
The classes are pretty, as long as students have shit in their heads
The children are young, still they have psychological problems
The girls are beautiful, and already preparing to become sluts
We still have pencils
The teachers have homes, with no libraries in them
The pictures are hangin’ on the wall, hanged by the dead memories
The boys are at schools, doing prison life seminars
The mothers have babies, which have cancer scribbled on their fates
The pianos are old but their music still has a revolutionary tone in it

My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs a shit or two, we have our pencils
To write us down.

ακυρηλες στην αρχη κατι σαν ασκηση αγγλικων (μπορει και λαθος) που βρηκα σε τετραδιο του αδερφου μου. εκατσα και εγραψα και αλλες ακυρηλες και βγηκαν στιχοι. ελα ρε

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ



Ο θεός στον οποίο αποδίδω πίστη, αιώνια πίστη είμαι ΕΓΩ. Πιστεύω σε έμενα, έναν ΕΜΕΝΑ που στόχος του θα είναι η εξέλιξη και βελτίωση του εαυτού του και ύστερα η βελτίωση των δίπλα του.
Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα υποφέρει από την ανασφάλεια του λάθους. Που δεν θα πεισμώνει για να μην απογοητευτεί και ηττηθεί αλλά που θα αναγνωρίζει τα λάθη του και θα παροτρύνει τους άλλους να του αναδεικνύουν τα λάθη του ώστε να μπορεί αφού ανακαλύψει τα αίτια και τους παράγοντες που τον οδήγησαν στα λάθη αυτά, να αναπροσδιορίσει τις αντιλήψεις του και να αναπλάσει τον εαυτό του καλύτερο, πιο ισχυρό, πιο θαρραλέο και δίκαιο, πιο ορθό και έξυπνο.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα ανέχεται να λέει και να του λένε ψέματα για τίποτα . Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα επιδιώκει την απόκτηση της αλήθειας όποιο και αν είναι το τίμημα.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα κρύβει την άποψη του, ούτε θα σιωπά για χάρη της φιλίας ή της συγγένειας, που θα έχει χρέος να κρατηθεί αγνός από την βρωμιά των ψεύτικων-τυπικων σχέσεων και να βοηθήσει τους άλλους να εξελιχτούν δείχνοντας τους τις αδυναμίες τους και στηρίζοντας με πειστικά και ορθά επιχειρήματα γιατί οι αδυναμίες που βλέπει πάνω τους είναι όντος αδυναμίες.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα ανέχεται να τον εκμεταλλεύονται , ούτε αυτόν ούτε κανέναν και που θα τιμωρεί τον εκμεταλλευτή όπως του αναλογεί.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα πιστεύει σε ένα  ΕΜΑΣ ακόμη πιο εξελιγμένο και ενάρετο και θα το στηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα παραμείνει αμόλυντος από την μόλυνση των καιρών.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που στόχος του θα είναι να επιδιώκει την σκέψη και που θα ωθεί τους άλλους στην σκέψη. Μια σκέψη όχι βεβιασμένη και υποδουλωμένη αλλά μια σκέψη ελεύθερη δίχως όρια και περιορισμούς, που δεν θα είναι θύμα φραγμών που έχουν επικρατήσει στις σύγχρονες κοινωνίες και τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Μακριά από πολιτικές ορθότητες και στερεότυπα.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα αποδέχεται ποτέ τον εαυτό του σαν αυθεντία, που θα αμφισβητεί καθημερινά και συνεχώς τις ιδέες του και θα πασχίζει να βρει ψεγάδια τα οποία θα αφανίζει βρίσκοντας λύσεις και απόψεις σωστότερες που θα γίνουν θεμέλια για την ανοικοδόμηση ενός ΕΜΕΝΑ ακόμη πιο ισχυρού από τον προηγούμενο.

Πιστεύω σε ένα ΕΓΩ που θα αναγεννάτε κάθε καινούργια μέρα από τις στάχτες του προηγούμενου και θα αντιπροσωπεύει την εξέλιξη και την βελτίωση σε προσωπικό επίπεδο , ένα ΕΓΩ δίχως επιβλαβές εγωισμό, δίχως υπεροψία. Μόνο γνώση, κρίση και άποψη.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που θα περνά από την θεωρία στην πράξη.

Πιστεύω σε έναν ΕΜΕΝΑ που δεν θα αφήνει την ηλικία του να του σταθεί εμπόδιο η δικαιολογία στο να μην βελτιωθεί.

ΕΓΩ μαζί με άλλους ομοίους μου θα στηρίζουμε και θα υποστηρίζουμε ένα ΕΜΕΙΣ πάνω απ όλα. Θα γίνουμε η βάση για τον νέο άνθρωπο. Τον ΑΝΘΡΩΠΟ.





Να, πάρτε και αυτο το όμορφο.


στιχοι:
I'm not the priziest horse or the classiest fighter
With shattered glass in my voice
Writing my name on the wall with the fingers my highschool gave me; I'm still
Counting electric sheep at night, in love with an electric blanket
In fact I make love with electric outlets
In my sleep, it's all flying pigs and things that want me dead;
When I'm awake, it isn't much different. It's not them versus us
The battle wages over future addictions
Something's missing, and I can't quite focus on it
Oh, it must be the disappearing act we all put with our dreams
They'll never find me as long as I keep smudging off into the background
And continue to sink through the sidewalk with my head under a bench, to see
Who hears me, narrating their lives by the way they hold their money so tight
So they could send their kids off, but the best historians sleep on benches
(Why is everybody sleeping on benches?)
I've been a rock as long as I've lived
Since everything has to be a nobel prize winner
I should've quit when I saved the ozone
I should have known if I can't feel the ones I came with, it's a good time to rest
And hold fear at bay like some hold the margins they need to survive in
Barely alive, and you want me to lighten up?
Make an angel on the beach or pick a boquet in your garden
Call me when they drop redemption upon you like a piano
Record the noise it makes when it flattens your hands
Then you realize it was only a dream and you were tied to a tree the whole time
Watching friends drag by 'cause they can't look at the scars under your eyes
Burned to hell covered by locusts, they're trying to quote us
Now that they finally broke us into ridiculous names and meaningless titles
I won't forget, the little things escape
Through the pores in my skin so I can pour it on thick
And watch them scurry to escape the glass, leave the collection
And have a life of their own, well get rich you'll hate it too..
I promise..

[Chorus]
In this life all I have, a falling sky in my arms
It's not that heavy, make pretend
It's someone else's party, what a gas

Shaking the hands that never trembles and always land on my feet
At this present elevation, I can't see past my feet
Between God's bald spots where the sky stops
I'm one of the Earth's latest gallstones
Despite all the America going on, it's all Rome
Go get unstuck, don't lose sleep 'til you can't find solace
In the fact that you can barely control yourself. Let alone
We're all tied down; since our wings got clipped, and lately can't sing enough
In the party that never ends, 'cause no one knows how to clean up the mess
What's up with all the gags?
Everyone around me has these holes drilled through 'em
And someone on the other side is trying to figure it out. Dying to be someone
Killing to be recognized as something that you're not
Well since we're all so into introductions, don't forget your names
Since you love yourself so much, keep it away from me
'Cause I've baked under artificial lights with artificial girls
And that sinking feeling there's someone sleeping inside my sleepless body
Quit playing kid games with your old tongue
'til you can find someone to buy future epiphanies from. Here's one:
I live in the city and leave everything alone, yesterday it was all TV
After all is said and done, we barely have memories
So I write what I feel, sue me if it's empty
Imagine that, I'm barely human, I'm barely human..

[Chorus]
In this life all I have, a falling sky in my arms
It's not that heavy, make pretend
It's someone else's party, what a gas

Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

Επίκληση στο θεό ενώ είσαι άθεος ή Φαινόμενο που παρατηρήθηκε προχθές το βράδυ



    Η νύχτα ήταν ωραία. Είχε δροσιά και οι δρόμοι ήταν άδειοι, δείγμα του ότι στην Αθήνα του 2012 λίγοι περνάνε αληθινή κρίση, πράγμα όντας ανακουφιστικό μετά από μια μέρα ανυπόφορης ζέστης.
   
   Ήμασταν για βόλτα απ’ τις επτά και κατά τις έντεκα- δώδεκα είχαμε ξεμείνει οι δυο μας, εγώ και ο Βαγγέλης*. Καθώς το πράγμα πήγαινε για διάλυση και κάνεις μας δεν ήθελε πραγματικά να πάει σπίτι του, είπαμε να πάρουμε κάνα σουβλάκι και να κάτσουμε σε κάνα σκαλί. Παραγγείλλαμε, εγώ καλαμάκι αυτός πυτόγυρο. Είχαμε πιει και λίγο πριν και γι’ αυτό είχαμε και όρεξη.
   
   Βγήκαμε απ' το μαγαζί, αρχίσαμε τις βόλτες –οι οποίες κατέληγαν πάντα στα σκαλιά του σπιτιού του-  λίγα μέτρα μετά το μαγαζί παρατηρήθηκε το φαινόμενο. Από μπροστά μας πέρασε μια κοπέλα ,γύρω στα είκοσι τρία?, μας έκανε εντύπωση και ο β. είπε ο θεέ μου!
«Ναι καύλα είναι» ,είπα
«Μόνο; Πω ρε πούστη μου γαμώτο, ποιος τις γαμάει όλες αυτές?»
«Ξέρω γω, όταν μάθεις πες μου»
«Και είναι και του τύπου μου», είπε,
« Από αυτές που μ’ αρέσουν όχι πολύ καλές, μόνο επιφανειακά αλλά κατά βάθος σκρόφες και υπεράνω στο χαρακτήρα. Με φτιάχνουν κάτι τέτοιες»
«Εμένα με φτιάχνουν όλες, αρκεί να ταιριάζουμε ιδεολογικά και να μην είναι και τελείως ηλίθιες»
«Ε, και γω δεν βάζω περιορισμούς»


«πάντως είπες θεέ μου ενώ είσαι άθεος»
«α ναι, ε κοίτα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις δεν σκέπτομαι ορθά»
«γιατί έτσι;»
«Θα σου πω», είπε
«Ο άντρας έχει δυο κεφάλια όταν το αίμα συγκεντρώνετε μόνο στο ένα, το άλλο υπολειτουργεί»
«Κατάλαβα»


«Ξέρω τι έγινε στην προκειμένη», είπα,
«Ειδές την γκόμενα και ερεθίστηκες. Έτσι το αίμα άρχισε να συγκεντρώνεται στο κάτω κεφάλι και καθώς κυλούσε, το κεφάλι γέμιζε ενώ τα κατακάθια του αίματος σου, τα αργοκίνητα και χαζά αιμοσφαίρια του χριστιανού έμειναν πίσω, στο πάνω κεφάλι. Γι’ αυτό είπες θεέ μου»
«Γαμάτο, να γράψεις κάνα ποίημα γι’ αυτό»
«Μπορεί»
  
    Γελάσαμε. Μετά είπαμε διάφορες μαλακίες περί του θέματος αλλά και διάφορες άλλες για άσχετα πράγματα για κάνα μισάωρο και χωριστήκαμε. Η νύχτα ήταν όντως ωραία.






*Βαγγέλης: άνθρωπος, φύλλου αρσενικό. Ενας φίλος μου τέρμα έξυπνος.

υ.ς. δεν θυμαμαι τους διαλογους αυτολεξει γιαυτο ειναι στο περιπου. αλλα στα αρχιδια μου, εγω γραφω οτι θελω κανω.

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

Μια ματιά στον Mikhail Vrubel

Καλοκαίρι. Αθήνα, ζέστη, μαθήματα και πλήξη. Βραδιές αποβλακώσεως στο δωμάτιο με το κουτί. Μπροστά απ την οθόνη. Έλεγα θα είμαι λειτουργικός και δημιουργικός αλλά σκατά. Τίποτα δεν κάνεις, τίποτα δεν κάνω και τίποτα δεν γίνεται.
Το ριξα σε αυτά που μ' αρέσουν μπας και ξεχαστώ. Είπα να γράψω για έναν αγαπημένο ζωγράφο, τον Κω. Βρούμπελ.

Ο εν λόγω καλλιτέχνης, γεννημένος το 1856 στην Ρωσία ήταν μέλος του τότε  κινήματος του συμβολισμού και ο τρόπος «γραφής» του περιέχει στοιχεία ύστερης βυζαντινής και πρώιμης  αναγεννησιακής ζωγραφικής.
Με σκαλώνει αρκετά διότι ζωγραφίζει λες και φτιάχνει ψηφιδωτά. Αμέτρητα κομμάτια χρωμάτων συνδυάζονται για να βγει μια εικόνα.


 Πιο πολύ απ όλα όμως μου κάνουν εντύπωση οι πινάκες και οι σπουδές του με θέμα τους δαίμονες. Τους αναπαριστά σαν αρρενωπούς νέους οι οποίοι εναρμονίζονται με το φόντο κάθε πινάκα λες και είναι αναπόσπαστες μονάδες τις γύρω φύσης. Πιο εντυπωσιακό από όλα είναι τα μάτια ˙ τις περισσότερες φορές γεμάτα θλίψη και μελαγχολία. Αιώνια στοχαζόμενοι το χάος και τη ελευθερία.



 





                 " μορφές που αγαπάν το ειναι τους και το ειναι γυρω τους. γίνονται ενα μ' αυτο ."

                                                                            "τα μάτια."
 Μοιάζουν με τους έκπτωτους-αποστατημενους αγγέλους από το βιβλίο «η ανταρσία των αγγέλων» του 'Ανατολ Φρανς. (βιβλίο που διάβασα πριν από κάποιο καιρό και μ' άρεσε πολύ. Το συνιστώ)

Παραθέτω και μερικά σκίτσα του ιδιου θέματος :












και κάποια αλλα έργα με διαφορετικό θεμα :











αυτα.



υ.ς. για οποιον θέλει να δει περισσότερα έργα του, υπάρχει ο γοογλης.

Τρίτη 17 Ιουλίου 2012

σκάκι

 αρκετα παλιο/παιδικο κουπλε. με ποιημα μιαζει πιο πολυ.
 (μου βγαινει λοουμπαπικα οταν το λεω γι' αυτο)
εμπνευσμενο απο την ταινια μικρου μηκους "The Chess Game " που βρηκα στο μπλογκ του μιασμα.
αυτα .


Και να, άλλη μια μέρα
Παραταγμένοι σε σειρά πάλι επάνω στη σκακιέρα
Περιμένοντας, να αρχίσει η μάχη
Για να πέσουμε νεκροί για κάποιον λαμπερό στρατάρχη

Αποστολή κάθε πολεμιστή
Με το σπαθί και τη λεπίδα του να φέρει νίκη λαμπερή
Μόνο που αγνοεί τη μοίρα τη πικρή,
δε ξέρει ότι το αντίτιμο είναι η ίδια του η ζωή

αυλικοί και βασιλιάδες να κοιτάν από ψηλά
τον στρατό από ανθρωπάκια να πεθαίνουν σιωπηλά
και όσο πιο πολλοί λυγίζουν, πέφτουνε και σπάνε
τόσο πιο πολύ αυτοί χαίρονται, χειροκροτάνε

περνά η ώρα και χειροτερεύει η κραιπάλη,
στο τέλος κάνεις δεν νίκησε και πάλι
μα η στρατιά γυρνάει στο στρατόπεδο πιστή
για σήμερα τέλος και αύριο και πάλι από την αρχή

και όσο οι κουρασμένοι στρατιώτες δένουν τις πληγές
ο στρατάρχης παθιασμένα όλο ξεφωνίζει εντολές
από τις σειρήνες ακούγονται ύμνοι και εμβατήρια
Και επιζώντες από κάτω
να δίνουν ο ένας στον άλλον θερμά συγχαρητήρια


και έτσι πέφτουνε για ύπνο ευτυχισμένοι
δεν νιώθουνε νεκροί, δεν νιώθουνε χαμένοι
ελπίζουν ότι αύριο θα είναι οι νικητές της μάχης
με τις στρατηγικές για όπλο που απόψε ετοιμάζει ο στρατάρχης

όλα σιωπηλά μα βόμβες ακούγονται να πέφτουν που και που
κάπου αραιά
και όσο στις σκηνές η πείνα και το κρύο τρώει στεγνά τα σωθικά
οι βασιλιάδες κοιμούνται στα δωμάτια τους τα ζεστά

ονειρεύονται μεγάλους θρόνους
να είναι ακόμα πιο πολλών αφεντικά
και για φόντο στη δουλειά ένα πεδίο μάχης
σπαρμένο με κορμιά, δε πειράζει, δε τους αφορά

όσο κυλά η νύχτα στο στρατόπεδο είναι όλα εντάξει
μόνο που σε μια σκηνή μια ομάδα στα κρυφά κάτι ετοιμάζει
μπούχτισαν από την πάλη πέντε στρατιώτες βαρεθήκαν
και τα κεφάλια των αρχόντων μια νυχτιά να βγουν να πάρουν είπαν

και έτσι, πριν της καινούργιας μάχης την αρχή, κάποια αυγή
ξεσηκώνουν τα πιόνια
κάνουν καθένα από αυτά τους αφέντες να απαρνηθεί
επαναστατούν και σκοτώνουν τον στρατάρχη
οι πέντε λιποτάκτες κερδίσανε τη μάχη


ο υπόλοιπος λαός τους έχει κάνει ήρωες
και αυτοί τώρα περήφανοι ορθώνονται, γελάνε
δεν κατάλαβε όμως κάνεις πως σαν νέοι βασιλιάδες
μάχη από αύριο καινούργια ξεκινάνε



για άλλη μια φορά
για άλλη μια μέρα
παίρνουμε τις θέσεις μας
επάνω στην σκακιέρα

θα σκοτώσουμε πολλούς
και θα πέσουμε νεκροί
μόνο και μόνο
κάποιος βασιλιάς για να χαρεί

για άλλη μια φορά
για άλλη μια μέρα
παίρνουμε τις θέσεις μας
επάνω στην σκακιέρα

θα σκοτώσουμε πολλούς
και θα πέσουμε νεκροί
για να είμαστε ελεύθεροι πραγματικά
η σκακιέρα ˙ πρέπει να καταστραφεί.







Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012

κουπλε νο2

Δεν κάνω χιπ χοπ
Τουλάχιστον όχι τόσο καλά όσο θα ήθελα
Βλέπεις, δεν γράφω τραγούδια
Απλά κολλάω μεταξύ τους φράσεις
Και ελπίζω κάποια να σε κάνει να σκεφτείς.
Αυτό που ακούς είναι σκέψεις σκιαγραφημένες
Και πεταμένες πρόχειρα
Πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο.
Η μούσα της αποτυχημένης ποίησης ασελγεί ασταμάτητα μες το κεφάλι μου,
Καίγοντας μου τα εγκεφαλικά κύτταρα,
Τόσο που νιώθω βιασμένος.
Λες και φταίω εγώ που δεν ακούγετε.
Οι καθημερινές  συναναστροφές μου κατέληξαν όλες σε
Ένα αίσθημα ανίας και απογοήτευσης
Τόσο που γίναν απλά καθημερινές.
Σταμάτησα να παλεύω για το μέλλον μου εφόσον έτσι σκότωνα το παρόν μου.
Έξαλλου όλα είναι μάταια και τίποτα δεν αξίζει.
Και εγώ το ίδιο μάλλον.
Δεν είμαι άνθρωπος, είμαι μια κινούμενη ιδέα με σάρκα και οστά
Στα πρόθυρα της κοινωνικής σχιζοφρένειας
Που καταπονείται ακόμη από τους πόνους της γεννάς της.
Δεν είμαι κανένας, είμαι Ο ΚΑΝΕΝΑΣ
Ένα απλό νούμερο που σιχάθηκε το σύνολο τιμών του
και αποστάτησε από το πεδίο ορισμού
παρέα με τα υπόλοιπα απόκληρα μηδενικά.
Ένα τίποτα που όμως δεν μπόρεσε να αποχωριστεί το «κάτι» της ύπαρξης του.
Χαμένοι σε περιορισμούς. Φυλακή μας το σύμπαν και τα μυαλά μας.
Δεν μετανιώνω.


Όσο η επανάσταση συζητιέται δεν θα γίνει ποτέ πράξη
Και όσο η τηλεόραση παραμένει στο σπίτι,
Ο κόσμος θα παραμένει ακόμη ανίκανος να ξεχωρίσει το τι είναι πραγματικά επικίνδυνο.
Έμαθα πως για να κυριαρχήσεις τον κόσμο δεν χρειάζεσαι βόμβες
Πρέπει απλά να κάψεις τις βιβλιοθήκες
Και όποιον φιλοξένει μια τέτοια σπίτι του.
Η μέθοδος είναι δοκιμασμένη και η επιτυχία εγγυημένη.
Αν δε με πιστεύεις ρωτά τον διπλανό σου ποιος είναι ο Έρικ Μπλαίαρ.
Πάω στοίχημα πως ΔΕΝ ΘΑ’ ΧΕΙ ΙΔΕΑ

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012

κουπλε νο1

Πρόβλημα είναι το να μην έχεις προβλήματα
Γιατί το να μην έχεις προβλήματα πάει να πει
ότι και εσύ έχεις κάνει κάτι.
Δεν υπάρχουν αθώοι και δεν θα υπάρξουν ποτέ,
Όσο κάποιοι πεινάνε ενώ τα σουπερμάρκετ αναπτύσσονται οικονομικώς
Χάρις στους πελάτες τους.
Δεν είμαστε τα πιόνια, είμαστε η σκακιέρα στο παιχνίδι τους
Αφού τα πιόνια μπορούν να αντικατασταθούν ή να γίνουν βασίλισσες
Ενώ αν τους απαρνηθούμε εμείς δεν θα χουν που να πατήσουν.
Πόσο μάλλον που να ασκήσουν την εξουσία τους.
Έξαλλου δεν νιώθεις να σε πατάνε?
Κοιτώ τόσα χρόνια όλους αυτούς που μιλάνε για την επανάσταση
Και παραξενεύομαι.
Υποτίθεται πως αν πιστεύεις και παλεύεις για κάτι,
Θα πρέπει να το κάνεις πράξη και όχι να μιλάς γι’ αυτό.
Αν προτιμάς να μιλάς, τουλάχιστον ύψωσε την φωνή σου
Γιατί βαρέθηκα να ακούω επαναστατικούς ψιθύρους.
Τα μόνα που έχουν δικαίωμα να ψιθυρίζουν την επανάσταση
Είναι τα βιβλία.
Αν διαφωνείς,  προσπάθησε να γράψεις κάτι που να φωνάζει.
Δεν είμαι ποιητής, οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία στο χαρτί
Και όταν βγαίνουν, βγαίνουν από μόνες τους.
Η κινητήρια δύναμη των πάντων είναι η αγάπη,
Η αγάπη για χρήμα πιο συγκεκριμένα.
Και όταν αυτό μας γαμάει, αυτό θεωρείται έρωτας.
Χαχ, όλοι παραπονιούνται συνεχώς ότι δεν αγαπάμε αρκετά,
Αλλά εγώ έχω μπουχτίσει.
Αν μας λέγανε πως με το να περπατάμε με τα χέρια
Θα βγάζαμε χρήματα, πάω στοίχημα ότι τα πόδια μας θα είχαν ατροφήσει
Εδώ και καιρό από την αχρηστία
Και οι πραγματικοί επαναστάτες θα είχαν ψοφήσει προ πολλού
Αφού θα χαν μείνει απένταροι.
Λένε πως όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος
Μα, πλέον νομίζω πως η φράση θα πρέπει να λέει
Όπου πέσει λόγος θα πίπτει ράβδος, γι αυτό συστήνω να σκάσετε.
Ένα ποίημα ποτέ δεν τελειώνει παρά μόνο εγκαταλείπεται
Και εγώ παρατάω αυτό εδώ τώρα γιατί τα γκλόμπς πονάνε,
Και  εγώ έχω πολλά ακόμη να γράψω πριν πεθάνω.
Καληνύχτα.