το πρόσωπό μου συμπληρώνει το πάζλ της ασχήμιας αυτου το κόσμου
Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2013
Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013
αλλιώς μην...
Αντίσταση;
Η ποίηση δεν είναι αντίσταση
Δεν είναι η αντίσταση.
Δεν είναι η ποίηση που θα σπάσει τα κεφάλια των νεοναζί.
Ούτε αυτή που θα κατέβει σε πορείες.
Που θα μπει στο κρατητήριο
Και θα νιώσει το τέιζερ στο πετσί της
Που θα έχει πτυσσόμενο καβάτζα μαζί της στην πλατεία και
Που θα κοιτά πίσω της όταν πάει σπίτι το βράδυ.
Δεν θα πάρει η ποίηση τους φασίστες από πίσω
Δεν θα είναι η ποίηση που θα γράψει τις πινακίδες του λίτη.
Δεν βαρά η ποίηση περιφρουρήσεις
Ούτε μπαίνει σε άδεια σπίτια πρώτη.
Η ποίηση για να είναι αντίσταση
Πρέπει να γράφεται πάνω σε πέτρες
Σε λοστούς
Σε παλούκια
Σε αντιασφυξιογόνες
Και σε κομμάτια από μάρμαρο.
Πρέπει να τρέχει ματωμένη στους δρόμους
Και να παίρνει τους φασίστες από πίσω.
Να ανοίγει μύτες και να σπάει κεφάλια.
Μάθε να παρατάς το γράψιμο όταν πρέπει
Δεν είναι στο γράψιμο το θέμα.
Γράψε Ακονισμένα.
Με συνείδηση για την τροφή συνείδησης.
Αλλιώς μην γράφεις καθόλου καλύτερα
Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013
πέντε λεπτά μετά τον θάνατο. γέννηση πρώτη
Την ώρα του χαμού
Του χαμού, που χάνονται όλα
Σαν να μην τα σκέφτηκε ποτέ ο νους
Σαν να μην τα αγάπησε ποτέ η καρδιά
Την ώρα που χάνονται όλα στους δρόμους
Στέκομαι εγώ
Εγώ.
Το πλήθος με χτυπά στα μάτια
Με σουβλίζει,
Αιματώματα οικογενειακά,
Κραυγή νούμερο εννέα:
Οικογενειακών υποθέσεων
Χτυπήματα πυγμάχου, απανωτά
Σαν τα χειρότερα λόγια
Σαν φρεσκοξυρισμένοι νέο-ναζι στην πλατεία
Και εγώ εκεί, το πτυσσόμενο στη τσέπη, το όπλο στη γλώσσα
Δέχομαι
Δεν αντιστέκομαι στο δώρο
Αφού “δεν θα με φτάσετε, όσους κι αν έχετε δίπλα”
Δεν έχω να χάσω σε σας τίποτα
Δεν αμύνομαι.
Ο θόρυβος των κτύπων,
Το αιώνιο ρολόι των βασανισμένων,
Της καμένης σάρκας
Της καμένης γης
Των καμένων παιδιών
Αντηχεί σαν το χτύπημα στην πόρτα
Του άδειου σπιτιού
Των αιώνων.
Σαν τον χρόνο
Το κεφάλι
Εμένα
Το τίποτα στα όλα, τα όλα στο τίποτα
Τιποτένιος
Ο πιο πλήρης
Εγώ.
Κραυγάζω γεμάτος από τα πάντα
Ο παντοτινός που φεύγει
Στέκομαι στο σταυροδρόμι μου
Και πάω παντού.
Επιλεγώ όλους τους δρόμους
Από εγωισμό
Από τον φόβο, τον φόβο
Σαν το Χριστό επάνω στον σταυρό που έσπασε
Σε τέσσερα δόρατα και γέννησε εχθρούς
Και έγινε αγκάθι
Αγκάθι στο πλευρό του ανθρώπου
Λεπίδα κάτω από το νύχι
Που επέλεξε την ενοχή για την αθωότητα να είναι σαν
Το διδακτικό ύφος των ποιητών που δουλεύουν ως ποιητές
Και χαίρονται
Όχι εγώ.
Εγώ είμαι ο σταυρός, το προδομένο σώμα
Η επιλογή
Η ενοχή
Των πάντων και του τίποτα
Της βροχής,
Των σκυλιών,
Των ανθρώπων
Η σκουριά στις σκάλες της φυλακής,
Του σπιτιού μου
Η σκουριά στα μάτια του φύλακα
Η ζέστη του πρώτου αίματος
Η ενοχή
Όχι εγώ
Το αιώνιο βουνό της άρνησης
Που ζει όρθια και όρθια πεθαίνει
Και φωνάζει ΟΧΙ την κάθε στιγμή
Και σε σκοτώνει με τα γυμνά της χέρια
Η ενοχή
Η κεφαλή
Η βελόνα
Το καρφί
Οι χαρακιές, οι χαρακιές
Το τέλος, το τέλος, το τέλος.
Τέλος
Του χαμού, που χάνονται όλα
Σαν να μην τα σκέφτηκε ποτέ ο νους
Σαν να μην τα αγάπησε ποτέ η καρδιά
Την ώρα που χάνονται όλα στους δρόμους
Στέκομαι εγώ
Εγώ.
Το πλήθος με χτυπά στα μάτια
Με σουβλίζει,
Αιματώματα οικογενειακά,
Κραυγή νούμερο εννέα:
Οικογενειακών υποθέσεων
Χτυπήματα πυγμάχου, απανωτά
Σαν τα χειρότερα λόγια
Σαν φρεσκοξυρισμένοι νέο-ναζι στην πλατεία
Και εγώ εκεί, το πτυσσόμενο στη τσέπη, το όπλο στη γλώσσα
Δέχομαι
Δεν αντιστέκομαι στο δώρο
Αφού “δεν θα με φτάσετε, όσους κι αν έχετε δίπλα”
Δεν έχω να χάσω σε σας τίποτα
Δεν αμύνομαι.
Ο θόρυβος των κτύπων,
Το αιώνιο ρολόι των βασανισμένων,
Της καμένης σάρκας
Της καμένης γης
Των καμένων παιδιών
Αντηχεί σαν το χτύπημα στην πόρτα
Του άδειου σπιτιού
Των αιώνων.
Σαν τον χρόνο
Το κεφάλι
Εμένα
Το τίποτα στα όλα, τα όλα στο τίποτα
Τιποτένιος
Ο πιο πλήρης
Εγώ.
Κραυγάζω γεμάτος από τα πάντα
Ο παντοτινός που φεύγει
Στέκομαι στο σταυροδρόμι μου
Και πάω παντού.
Επιλεγώ όλους τους δρόμους
Από εγωισμό
Από τον φόβο, τον φόβο
Σαν το Χριστό επάνω στον σταυρό που έσπασε
Σε τέσσερα δόρατα και γέννησε εχθρούς
Και έγινε αγκάθι
Αγκάθι στο πλευρό του ανθρώπου
Λεπίδα κάτω από το νύχι
Που επέλεξε την ενοχή για την αθωότητα να είναι σαν
Το διδακτικό ύφος των ποιητών που δουλεύουν ως ποιητές
Και χαίρονται
Όχι εγώ.
Εγώ είμαι ο σταυρός, το προδομένο σώμα
Η επιλογή
Η ενοχή
Των πάντων και του τίποτα
Της βροχής,
Των σκυλιών,
Των ανθρώπων
Η σκουριά στις σκάλες της φυλακής,
Του σπιτιού μου
Η σκουριά στα μάτια του φύλακα
Η ζέστη του πρώτου αίματος
Η ενοχή
Όχι εγώ
Το αιώνιο βουνό της άρνησης
Που ζει όρθια και όρθια πεθαίνει
Και φωνάζει ΟΧΙ την κάθε στιγμή
Και σε σκοτώνει με τα γυμνά της χέρια
Η ενοχή
Η κεφαλή
Η βελόνα
Το καρφί
Οι χαρακιές, οι χαρακιές
Το τέλος, το τέλος, το τέλος.
Τέλος
Τετάρτη 29 Μαΐου 2013
dirty white azalia
βασισμένο σε σπουδή του Βρούμπελ (βλέπε http://piswapoayto.blogspot.gr/2012/07/mikhail-vrubel.html )
Τετάρτη 1 Μαΐου 2013
eh?
Why do birds still will to fly?
The room's so filled up that it is small like a prison cell
Keepin’ calm is as hard as paying my taxes as hard as still breathing
Keepin’ calm is as hard as livin with fools
I pray for the believers; may the apocalypse come soon
Or their money will be gone for good and their hopes will be totally shattered.
The nights I cannot sleep; the sound of metal tortures my ears
Coins, so many coins falling from the sky
Dropped by some rich-corporation god sitting on his throne at the business skies
Throbs into my head while I'm sitting on my toilet, shitting my dreams out
That's called intoxication in this capitalistic world
Capitalistic words comin’ out from the mouths of silent killers, hitting like swords
I tried to resist they splat my neck open
Can't cry out loud but can laugh out loud as much as I want when online
Just by typing three letters on my keyboard
LOL
I'm so fuckin proud of myself
Blaw!
Your guns go POW POW my guns go… ow wait I got no guns
So I guess I shall start runnin away
But I am a little too crazy or maybe a little too lazy or just a little bit more clever
So I think it's better for me to stay and embrace your bullets like a pretty super star Embraces a pile of flowers
From an enthusiastic fan
I got my problems just as anyone else
Thing is the solutions are hidden in a box in which I'm afraid to glance
I got my problems I know I said I will not shake, I will not cry
But I can't find the answer; why do birds still will to fly?
The room's so filled up that it is small like a prison cell
Keepin’ calm is as hard as paying my taxes as hard as still breathing
Keepin’ calm is as hard as livin with fools
I pray for the believers; may the apocalypse come soon
Or their money will be gone for good and their hopes will be totally shattered.
The nights I cannot sleep; the sound of metal tortures my ears
Coins, so many coins falling from the sky
Dropped by some rich-corporation god sitting on his throne at the business skies
Throbs into my head while I'm sitting on my toilet, shitting my dreams out
That's called intoxication in this capitalistic world
Capitalistic words comin’ out from the mouths of silent killers, hitting like swords
I tried to resist they splat my neck open
Can't cry out loud but can laugh out loud as much as I want when online
Just by typing three letters on my keyboard
LOL
I'm so fuckin proud of myself
Blaw!
Your guns go POW POW my guns go… ow wait I got no guns
So I guess I shall start runnin away
But I am a little too crazy or maybe a little too lazy or just a little bit more clever
So I think it's better for me to stay and embrace your bullets like a pretty super star Embraces a pile of flowers
From an enthusiastic fan
I got my problems just as anyone else
Thing is the solutions are hidden in a box in which I'm afraid to glance
I got my problems I know I said I will not shake, I will not cry
But I can't find the answer; why do birds still will to fly?
Πέμπτη 18 Απριλίου 2013
Άλλος ενας κύκλος κλείνει.
Σημείωση στο ημερολόγιο
Σε λίγο η θητεία μου σε αυτόν τον όροφο λήγει διπλανέ.
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν στον βόθρο διπλανέ. Εν αρχή χαμόγελα, τώρα πίκρα και κάβλα να τους γαμήσουμε. «για κάπου αλλού πηγαίναμε και γίναμε σκατά». Αυτό μου έρχεται στο νου όσο σκέπτομαι τα δώδεκα αυτά χρόνια που πέρασαν.
Από την αρχή δεσμώτης, αρχικά εν άγνοια και ύστερα συνειδητά αποστασιοποιημένος από το περιβάλλον μου. Ανάμεσα σε ένα τσούρμο από κούφια κεφάλια μετά από δώδεκα χρόνια υποχρεωτικής θητείας πλέον νιώθω εγώ ο τζούφιος. Όλοι αποχαιρετίζονται μεταξύ τους με χαρές και δάκρυα, ανταλλάσσοντας ευχές για επιτυχία και μακροζωία. Υπόσχονται να μην χαθούν σαν φύγουν από εδώ μέσα. Οι ίδιοι αύριο θα εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλον για λίγη δόση κοινωνικό-οικονομικης ανέλιξης. Όλοι, με την πρώτη ευκαιρία. Παρόλα αυτά αυτό θα γίνει αύριο. Σήμερα όλοι ακόμη είναι φίλοι και αγαπημένοι μεταξύ τους, έτσι πρέπει διπλανέ, βλέπεις ακόμη όλοι μοιράζονται τον ίδιο βόθρο και ,όλοι ανεξαιρέτως, κολυμπάμε , ακόμη, στο ίδιο σκατόνερο.
Τελικά είναι εύκολο να αγνοήσεις την βρώμα, αρκεί να πείσεις τον εαυτό σου ότι η κοπριά μυρίζει λεβάντα. Σκέπτεσαι, μπορεί σήμερα να είναι άσχημα αύριο όμως θα είμαι ελεύθερος. Θα μπω σχολή, θα πάω για μεταπτυχιακό, θα βρω δουλειά, θα γαμίσω διάφορες, θα κάνω πάρτι, θα πάρω αμάξι, θα παντρευτώ, θα βρω σπίτι, θα κάνω παιδιά. Πςςς γαμάει. Πςςςς ΓΑΜΑΩ.
Έτσι όλοι μιλάνε χαμογελαστοί και έτοιμοι να πετύχουν αύριο. Όμορφα, όλα είναι όμορφα εδώ στον βόθρο διπλανέ. Η κοπριά δεν εμποδίζει κανέναν να φοράει τα πλούσια αρώματα που αγόρασε στα γενέθλια του και να εκτελεί τον ρόλο που διάλεξε να παίξει με τα χρόνια. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό είναι τρέντι ο ρόλος του αριστερού ή του νεοναζί. Όμορφα πράγματα. Αγοράκια και κοριτσάκια ξεφουρνίζουν επαναστατικά ή πατριωτικά τσιτάτα, σκαλίζουν σβάστικες ή αλφάδια στα θρανία και διαβάζουν αναλύσεις του μαρξισμού την ώρα του μαθήματος .Ή τουλάχιστον παριστάνουν ότι διαβάζουν. Εξ’ άλλου ο στόχος ποτέ δεν ήταν το διάβασμα, το περιεχόμενο των βιβλίων φτιάχτηκε για να υπάρξει η δικαιολογία να φτιαχτεί άλλο ένα ελκυστικό εξώφυλλο. Οι δήθεν το παίζουν δήθεν-αντί-δήθεν . Εναλλακτίλα.
Με λίγα λόγια ο καθένας έχει κάτι μέσα του. Είτε αυτό είναι ιδεολόγημα είτε κάνα εκχύλισμα ουράνιου τόξου, όλοι και όλες έχουν κάτι μέσα τους και, αφού το έχουν, οφείλουν και το επιδεικνύουν στους υπόλοιπους «συναδέλφους» τους με μανία και ζήλο. Είμαι περήφανος που δεν έχω τίποτα. Δεν αξίζει να χεις κάτι, δεν το αξίζουν να έχεις κάτι. Πόσο μάλλον κάτι για αυτούς. Ένας κανένας λοιπόν, δίχως τίποτα το ενδιαφέρον, ακόμη ένα καμένο μυαλό, περιμένοντας την ποθητή στιγμή για αλλαγή, φροντίζω να σαπίζω με το κεφάλι μου ψηλά. Δώδεκα χρόνια αμόλυντος (ή μπορεί και όχι, αλλά να μου ρε, σίγουρα περισσότερο αμόλυντος από τους υπόλοιπους) μέσα στον βόθρο, ετοιμάζομαι για το αύριο. Όχι για το δικό τους "αύριο" όμως,. Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα το χαρούμενο στο πραγματικό αύριο που γράφει επιδεικτικά στα αρχίδια του τα ποθητά «αύριο» των υπολοίπων. Μπες στο επόμενο ίδρυμα, πάρε το χαρτί απόδειξης πως είσαι έτοιμος για παραγωγή, παρήγε, κατανάλωσε και ψόφα. Ζήσε μια ζωή όχι επιτυχημένα αλλά επιτυχώς. Και μην ξεχνάς να καλοπερνάς όμως ταυτοχρόνως ε; γιατί η φτώχια θέλει καλοπέραση διπλανέ.
Αύριο δεν φεύγω από τον βόθρο, αύριο απλώς παίρνω βαθιά ανάσα και βουτώ βαθύτερα. Δεν φοβάμαι. Έχω την συμπαράσταση όλων και ένα κάρο ευχές για «επιτυχία και μακροζωία». Αύριο μπορεί και να ΓΑΜΑΩ ε; ποιος ξέρει. Μπορεί. Κάθε χρόνο και χειρότερα, άρα μπορεί και το δικό μου κεφάλι να γεμίσει μόνιμα από τα σκουπίδια του βόθρου και να γίνει μια αξιαγάπητη χωματερή. Ποιος ξέρει.
Μέχρι την έκβαση όμως ηρεμία διπλανέ, διατηρώ ακόμη την οσμή μου και ενώ νιώθω στα ρουθούνια μου την σαπίλα, κατ' αυτόν τον τρόπο αποφεύγω κάθε σάπιο. Ηρεμία.
Δώδεκα χρόνια μες τον βόθρο και αύριο πάλι σε αυτόν, πιο βαθιά, πιο βρώμικος. Μου έδωσε ότι έπρεπε να μου δώσει, κρατώ ότι θέλω. Κρατώ δέκα φίλους, και έναν δάσκαλο. Οι άλλοι ή εχθροί ή αδιάφοροι. Όσο κάποιος δεν θα σταθεί δίπλα να γίνουμε σκαλί προς την εξέλιξη και να σπάσουμε παρέα την τροχιά του φαύλου κύκλου, περνά αδιάφορος και αν μείνει στάσιμος και αποτελέσει τροχοπέδη για την ποθητή αλλαγή γίνετε εχθρός. Απλά πράγματα. Κρατώ ότι απαραίτητο ώστε να μην ξεχνώ που είμαι και τι ζητώ. Ακόμη θυμάμαι πως δεν μοσχοβολώ αλλά ΒΡΩΜΑΩ γαμημένοι και έτσι έχω το ευχάριστο να ενοχλώ με την μυρωδιά της αποσύνθεσης τους διπλανούς που νομίζουν ότι ακόμη πατάνε σε λουλούδια ενώ χρόνια τώρα το πάτωμα έχει καλυφτεί με πτώματα.
Κρίνε για να κριθείς. Σκέψου ή αλλιώς την ξέρεις την συνέχεια.
Σε όσους μένουν αμόλυντοι και ας ξέρουν πως βρωμάνε.
Έως την αλλαγή,
καλή σας νύχτα συντρόφιμοι.
Σε λίγο η θητεία μου σε αυτόν τον όροφο λήγει διπλανέ.
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν στον βόθρο διπλανέ. Εν αρχή χαμόγελα, τώρα πίκρα και κάβλα να τους γαμήσουμε. «για κάπου αλλού πηγαίναμε και γίναμε σκατά». Αυτό μου έρχεται στο νου όσο σκέπτομαι τα δώδεκα αυτά χρόνια που πέρασαν.
Από την αρχή δεσμώτης, αρχικά εν άγνοια και ύστερα συνειδητά αποστασιοποιημένος από το περιβάλλον μου. Ανάμεσα σε ένα τσούρμο από κούφια κεφάλια μετά από δώδεκα χρόνια υποχρεωτικής θητείας πλέον νιώθω εγώ ο τζούφιος. Όλοι αποχαιρετίζονται μεταξύ τους με χαρές και δάκρυα, ανταλλάσσοντας ευχές για επιτυχία και μακροζωία. Υπόσχονται να μην χαθούν σαν φύγουν από εδώ μέσα. Οι ίδιοι αύριο θα εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλον για λίγη δόση κοινωνικό-οικονομικης ανέλιξης. Όλοι, με την πρώτη ευκαιρία. Παρόλα αυτά αυτό θα γίνει αύριο. Σήμερα όλοι ακόμη είναι φίλοι και αγαπημένοι μεταξύ τους, έτσι πρέπει διπλανέ, βλέπεις ακόμη όλοι μοιράζονται τον ίδιο βόθρο και ,όλοι ανεξαιρέτως, κολυμπάμε , ακόμη, στο ίδιο σκατόνερο.
Τελικά είναι εύκολο να αγνοήσεις την βρώμα, αρκεί να πείσεις τον εαυτό σου ότι η κοπριά μυρίζει λεβάντα. Σκέπτεσαι, μπορεί σήμερα να είναι άσχημα αύριο όμως θα είμαι ελεύθερος. Θα μπω σχολή, θα πάω για μεταπτυχιακό, θα βρω δουλειά, θα γαμίσω διάφορες, θα κάνω πάρτι, θα πάρω αμάξι, θα παντρευτώ, θα βρω σπίτι, θα κάνω παιδιά. Πςςς γαμάει. Πςςςς ΓΑΜΑΩ.
Έτσι όλοι μιλάνε χαμογελαστοί και έτοιμοι να πετύχουν αύριο. Όμορφα, όλα είναι όμορφα εδώ στον βόθρο διπλανέ. Η κοπριά δεν εμποδίζει κανέναν να φοράει τα πλούσια αρώματα που αγόρασε στα γενέθλια του και να εκτελεί τον ρόλο που διάλεξε να παίξει με τα χρόνια. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό είναι τρέντι ο ρόλος του αριστερού ή του νεοναζί. Όμορφα πράγματα. Αγοράκια και κοριτσάκια ξεφουρνίζουν επαναστατικά ή πατριωτικά τσιτάτα, σκαλίζουν σβάστικες ή αλφάδια στα θρανία και διαβάζουν αναλύσεις του μαρξισμού την ώρα του μαθήματος .Ή τουλάχιστον παριστάνουν ότι διαβάζουν. Εξ’ άλλου ο στόχος ποτέ δεν ήταν το διάβασμα, το περιεχόμενο των βιβλίων φτιάχτηκε για να υπάρξει η δικαιολογία να φτιαχτεί άλλο ένα ελκυστικό εξώφυλλο. Οι δήθεν το παίζουν δήθεν-αντί-δήθεν . Εναλλακτίλα.
Με λίγα λόγια ο καθένας έχει κάτι μέσα του. Είτε αυτό είναι ιδεολόγημα είτε κάνα εκχύλισμα ουράνιου τόξου, όλοι και όλες έχουν κάτι μέσα τους και, αφού το έχουν, οφείλουν και το επιδεικνύουν στους υπόλοιπους «συναδέλφους» τους με μανία και ζήλο. Είμαι περήφανος που δεν έχω τίποτα. Δεν αξίζει να χεις κάτι, δεν το αξίζουν να έχεις κάτι. Πόσο μάλλον κάτι για αυτούς. Ένας κανένας λοιπόν, δίχως τίποτα το ενδιαφέρον, ακόμη ένα καμένο μυαλό, περιμένοντας την ποθητή στιγμή για αλλαγή, φροντίζω να σαπίζω με το κεφάλι μου ψηλά. Δώδεκα χρόνια αμόλυντος (ή μπορεί και όχι, αλλά να μου ρε, σίγουρα περισσότερο αμόλυντος από τους υπόλοιπους) μέσα στον βόθρο, ετοιμάζομαι για το αύριο. Όχι για το δικό τους "αύριο" όμως,. Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα το χαρούμενο στο πραγματικό αύριο που γράφει επιδεικτικά στα αρχίδια του τα ποθητά «αύριο» των υπολοίπων. Μπες στο επόμενο ίδρυμα, πάρε το χαρτί απόδειξης πως είσαι έτοιμος για παραγωγή, παρήγε, κατανάλωσε και ψόφα. Ζήσε μια ζωή όχι επιτυχημένα αλλά επιτυχώς. Και μην ξεχνάς να καλοπερνάς όμως ταυτοχρόνως ε; γιατί η φτώχια θέλει καλοπέραση διπλανέ.
Αύριο δεν φεύγω από τον βόθρο, αύριο απλώς παίρνω βαθιά ανάσα και βουτώ βαθύτερα. Δεν φοβάμαι. Έχω την συμπαράσταση όλων και ένα κάρο ευχές για «επιτυχία και μακροζωία». Αύριο μπορεί και να ΓΑΜΑΩ ε; ποιος ξέρει. Μπορεί. Κάθε χρόνο και χειρότερα, άρα μπορεί και το δικό μου κεφάλι να γεμίσει μόνιμα από τα σκουπίδια του βόθρου και να γίνει μια αξιαγάπητη χωματερή. Ποιος ξέρει.
Μέχρι την έκβαση όμως ηρεμία διπλανέ, διατηρώ ακόμη την οσμή μου και ενώ νιώθω στα ρουθούνια μου την σαπίλα, κατ' αυτόν τον τρόπο αποφεύγω κάθε σάπιο. Ηρεμία.
Δώδεκα χρόνια μες τον βόθρο και αύριο πάλι σε αυτόν, πιο βαθιά, πιο βρώμικος. Μου έδωσε ότι έπρεπε να μου δώσει, κρατώ ότι θέλω. Κρατώ δέκα φίλους, και έναν δάσκαλο. Οι άλλοι ή εχθροί ή αδιάφοροι. Όσο κάποιος δεν θα σταθεί δίπλα να γίνουμε σκαλί προς την εξέλιξη και να σπάσουμε παρέα την τροχιά του φαύλου κύκλου, περνά αδιάφορος και αν μείνει στάσιμος και αποτελέσει τροχοπέδη για την ποθητή αλλαγή γίνετε εχθρός. Απλά πράγματα. Κρατώ ότι απαραίτητο ώστε να μην ξεχνώ που είμαι και τι ζητώ. Ακόμη θυμάμαι πως δεν μοσχοβολώ αλλά ΒΡΩΜΑΩ γαμημένοι και έτσι έχω το ευχάριστο να ενοχλώ με την μυρωδιά της αποσύνθεσης τους διπλανούς που νομίζουν ότι ακόμη πατάνε σε λουλούδια ενώ χρόνια τώρα το πάτωμα έχει καλυφτεί με πτώματα.
Κρίνε για να κριθείς. Σκέψου ή αλλιώς την ξέρεις την συνέχεια.
Σε όσους μένουν αμόλυντοι και ας ξέρουν πως βρωμάνε.
Έως την αλλαγή,
καλή σας νύχτα συντρόφιμοι.
Τετάρτη 20 Μαρτίου 2013
συνειρμός 1
Ευτυχώς ή δυστυχώς υπάρχει ο τροχός που κινεί
Το γιατί, το ποιος, το πώς ,έτσι κι αλλιώς
Κανείς μας δεν είναι ελεύθερος απλά ο ασκός
Των επιλογών μας διαφέρει σε μέγεθος
Αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αστός ή μικροαστός ή απόκληρος απλώς
Όμως τα όρια σπάνε όταν βυθίζομαι ολόκληρος στην σκέψη
Κάνοντας σκέψεις, φέρνοντας τέρψεις σε ανοιχτές
Και πεινασμένες υποθέσεις του μυαλού μου
Γεμίζω με γέλιο την κάθε γωνία του υπαρξιακού υπόγειου μου
Κάθε φόρα που βρίσκω αυτό που ζήτω
Και πραγματοποιώ επιτυχώς την γέννα άλλου ενός παιδιού μου
Όνειρα, αρώματα μεθυστικά κι εθιστικά, προερχόμενα
Από μέρη μακρινά, ονειρικά κι απόμερα
Από μήτρες πλασμάτων αινιγματικών, ανήσυχων συνειρμών
Και ατέρμονων περιπλανήσεων στα νερά του σύμπαντος
Που υπάγεται στο περιεχόμενο του κεφαλιού μου
Ακροβατώ
Πατώ σε κάθε τι βατό και προσπαθώ να περάσω στο άβατο
Πριν γεράσω, ξεχάσω και χάσω τον αυτοέλεγχο, άγνωστο
Το αν θα καταφέρω να ακουμπήσω τον υπεράνθρωπο
Μα κάθε ενδεχόμενο ποτέ του δεν μου περνά αδιάφορο, αρά προσπαθώ
Ακόμα.
Παρένθεση, στον κόσμο που σιωπή δεν υποδηλώνει συνενοχή
Αλλά απλώς σύνεση προσχωρώ σε αίρεση
Εντάσσοντας τον εαυτό μου στην διαίρεση των πληθυσμών,
Ατόμων ισχυρών και ατόμων πολλών
Ατόμων ελευθεριακών και ατόμων σε μοντέλα
Εντολών
Ατόμων άβουλων και άμαθων και ατόμων με την ψευδαίσθηση
Ουσιαστικών γνώσεων και τάση για κατάρριψη των ορίων των ορίων τους.
Κλείνω
Και ο γρίφος δεν τελειώνει, δεν λιώνει ποτέ.
1
Το γιατί, το ποιος, το πώς ,έτσι κι αλλιώς
Κανείς μας δεν είναι ελεύθερος απλά ο ασκός
Των επιλογών μας διαφέρει σε μέγεθος
Αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αστός ή μικροαστός ή απόκληρος απλώς
Όμως τα όρια σπάνε όταν βυθίζομαι ολόκληρος στην σκέψη
Κάνοντας σκέψεις, φέρνοντας τέρψεις σε ανοιχτές
Και πεινασμένες υποθέσεις του μυαλού μου
Γεμίζω με γέλιο την κάθε γωνία του υπαρξιακού υπόγειου μου
Κάθε φόρα που βρίσκω αυτό που ζήτω
Και πραγματοποιώ επιτυχώς την γέννα άλλου ενός παιδιού μου
Όνειρα, αρώματα μεθυστικά κι εθιστικά, προερχόμενα
Από μέρη μακρινά, ονειρικά κι απόμερα
Από μήτρες πλασμάτων αινιγματικών, ανήσυχων συνειρμών
Και ατέρμονων περιπλανήσεων στα νερά του σύμπαντος
Που υπάγεται στο περιεχόμενο του κεφαλιού μου
Ακροβατώ
Πατώ σε κάθε τι βατό και προσπαθώ να περάσω στο άβατο
Πριν γεράσω, ξεχάσω και χάσω τον αυτοέλεγχο, άγνωστο
Το αν θα καταφέρω να ακουμπήσω τον υπεράνθρωπο
Μα κάθε ενδεχόμενο ποτέ του δεν μου περνά αδιάφορο, αρά προσπαθώ
Ακόμα.
Παρένθεση, στον κόσμο που σιωπή δεν υποδηλώνει συνενοχή
Αλλά απλώς σύνεση προσχωρώ σε αίρεση
Εντάσσοντας τον εαυτό μου στην διαίρεση των πληθυσμών,
Ατόμων ισχυρών και ατόμων πολλών
Ατόμων ελευθεριακών και ατόμων σε μοντέλα
Εντολών
Ατόμων άβουλων και άμαθων και ατόμων με την ψευδαίσθηση
Ουσιαστικών γνώσεων και τάση για κατάρριψη των ορίων των ορίων τους.
Κλείνω
Και ο γρίφος δεν τελειώνει, δεν λιώνει ποτέ.
1
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)